11 December 2017

φανταδέκα

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε στα πλαίσια της blogovision2017 την οποία μπορείτε να παρακολουθείτε από εδώ.
Στο #10 της φανταλίστας είναι ένας δίσκος της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής. Και πως να περιγράψει τώρα ο Φαντασμένιος ένα δίσκο με αυτή την ταμπέλα; 
Είναι πιο πολύ αντουπ αντουπ αντουπ και λίγο τσικ τσικ τσικ και δεν έχει σχεδόν καθόλου φςςςςςς κςςςςς και ντιν ντιν ντιν. Είναι σίγουρα γοργό και επιθετικό οπότε ψάχνετε για βιογραφικό με προϋπηρεσία  στα χαρντκορ και τα πανκ. Είναι σαν να είσαι στη ζούγκλα και να σε κυνηγάει ένας πεινασμένος ιαγουάρος ενώ γύρω γύρω ουρλιάζουν μανιασμένες νυχτερίδες και αιμοβόροι γλάροι. Αντί για το φως του ηλίου παίζουν τρελά φωτορυθμικά, χαμός, παρανοϊκά πράγματα. Είναι σαν ένα σκοτεινό δημιούργημα επιστημονικής φαντασίας τοποθετημένο στο νότιο ημισφαίριο, περασμένο βέβαια από ένα μεσογειακό φίλτρο, καθότι ο ρηβιουερ Φαντασμένιος είναι από τον Νομό Ιωαννίνων και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες από την Ιταλία. Λογικά όσοι το βρήκαν θα έχουν φρίξει με τις περισσότερες επιλογές για τη φανταλίστα. 
 

10 December 2017

φανταέντεκα

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε συνέχεια με το έντεκα που είναι σκέτη απόλαυση. Θα διαβάσετε το ποστ ήρεμα και ωραία και στο τέλος θα καταλάβετε ποιο είναι το δισκάκι. Οπότε μην έχετε άγχος και μη βρίζεται τον Φαντασμένιο. Λέξη κλειδί η αυτοαναφορικότητα, που πολλοί καταδικάζουν, χωρίς να καταλαβαίνουν πως είναι το μέσο για τα πιο αυθεντικά έργα. Επίσης η φωτογραφία έχει τίτλο "θέα στο ΚΑΤ" και τη βάζει ο Μένιος μπας και διαβάζει κάνας καλλιτέχνης που ψάχνει για έμπνευση.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα συγκρότημα που μοιάζει να αγκομαχά για να κυκλοφορήσει έναν κανονικό δίσκο με 13 τραγούδια αλλά όταν μπει σε φάση κονσεπτ δεν μαζεύεται με τίποτα. Ο ορισμός της indie pop, φτιαγμένο να το βάζεις και να παίζει με τις ώρες (Κυριακές κατά προτίμηση). Αν δεν το έχετε βρει ακόμα κλείστε την καρτέλα κάντε κληαρ χίστορι και μην τολμήσετε να ξαναδιαβάσετε Φαντασμένιο. Τα αγαπημένα τραγούδια του Φαντασμένιου είναι το  2, 10, 11, 14 και 43. 


09 December 2017

φανταδώδεκα

 Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε και τα πράγματα σοβαρεύουν διότι αν ως εδώ η λίστα έχει τέτοιες δισκάρες (άλλη κουβέντα το ότι δεν τις ξέρετε) φανταστείτε αυτές που είναι από πάνω τους. Ειδικά το σημερινό, μόνο να το φανταστείτε μπορείτε, διότι είναι μάλλον απίθανο να το ανακαλύψετε. Δε φταίτε εσείς που δε θα το βρείτε, ίσως να φταίτε λίγο που δεν το ξέρετε καν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχετε μπλέξει με τον μαλάκα τον Φαντασμένιο και δε θα το μάθετε ποτέ. Για τυπικούς και μόνο λόγους λοιπόν ας πέσει η περιγραφή.
Αυτός ο δίσκος εντάσσεται στο κίνημα της σωστής (κατά Φαντασμένιο) ψυχεδελικής μουσικής του 21ου αιώνα. Κίνημα που τα τελευταία χρόνια μας έχει χαρίσει δισκάρες όπως το Currents των Tame Impala και το Oracular Spectacular των MGMT το οποίο ο μέγας αινιγματικός μπλογκερ το κατάλαβε ένα χρόνο από την κυκλοφορία. Έτσι για να ξέρετε ποιον διαβάζετε. Βέβαια είδαμε και αυτούς που διαβάζει όλος ο κόσμος. Σε καμία λίστα τα παιδιά της δωδέκατης θέσης. Και -αν είναι ποτέ δυνατόν- δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά για αυτούς στο p4k. Τι ζούμε. Κανονικά το p4k θα έπρεπε να γράφει ένα άρθρο την ώρα για δαύτους αλλά τι να μας πει και το p4k που όταν ο Φαντασμένιος έγραφε για τους King Gizzard το 2015 αυτοί λανσάρανε φρεσκάδα με τον Father John Misty. Ήμαρτον, δεν σας αξίζει κανένας Φαντασμένιος.
Για το δισκάκι που είναι στο δώδεκα της φανταλίστας ταιριάζει τέλεια η φράση "να τρώει ο μαθητής και του δασκάλου να μη δίνει". Το γράφει αυτό ο Φαντασμένιος για να μη νομίζει κανείς πως το ποστ είναι για τους Flaming Lips. Μια κάποια σχέση την έχει, αλλά αν το βρείτε θα καταλάβετε πως τους πατάει κάτω. Η γαμάτη φωτογραφία είναι του Μένιου και θα μπορούσε να είναι κάπου στο εσώφυλλο του δίσκου. 

08 December 2017

φανταδεκατρία

 Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε και παίζει να μην καταλαβαίνει κανείς τίποτα, και ο Φαντασμένιος στην κοσμάρα του να λέει "με νοιάζει;"

Το 13 της φανταλίστας έχει βαριά παράδοση. Έτσι  χωρίς πολύ σκέψη, ο Φαντασμένιος θυμάται πως σε αυτή τη θέση το 2015 είχε τον larry gus που κανονικά ήταν για νούμερο ένα και το 2008 ήταν οι Mogwai με τη δισκάρα the hawk is howling. Είναι δυνατόν; Έτσι και φέτος συντελείται ακόμα μια μεγάλη αδικία με την κυκλοφορία του αυτουνού που αν η φανταλίστα γινόταν με βάση τις φορές που έχει ακούσει τους δίσκους ο Φαντασμένιος θα ήταν άνετα στην πεντάδα. Και αν το αυτό του αυτουνού ήταν στο πέντε λογικά σήμερα θα ψάχνατε να βρείτε το I used to Spend So Much Time Alone των Chastity Belt. Εντάξει παίζει και να μην ψάχνατε αλλά σε κάθε περίπτωση θα έπαιζε ποστακι για τη νοσταλγία των 90s με την καλή έννοια, τα φοβερά ριφ και πως αν γινόταν η λίστα με βάση τα τρία πρώτα τραγούδια κάθε δίσκου οι Chastity Belt δεν θα ήταν στο 13 αλλά στο 4. Με τα αν όμως δεν κάνουμε δουλειά, τα γραπτά μένουν και στη φανταλίστα βρέθηκε τελικά ο δίσκος του αυτκουνού. Ένας δίσκος που διακατέχεται από μια λεπτότητα, μια εσωτερική κάπως ομορφιά, μια ροή, που είναι και αυτή όμορφη, γενικά μετά την 3η ακρόαση η λέξη όμορφο και τα παράγωγα τους καταλαμβάνουν το χώρο. Εντάξει είναι παρασκευή πρωί, είναι το δεκατρία και για να συνεχίζετε να διαβάζετε αυτή την τραγική σειρά ποστ λογικά είστε οι δυο αργόσχολοι που διαβάζουν το μπλογκ όλο το χρόνο άρα το έχετε βρει και τώρα όλο αυτό το πράγμα είναι εξαιρετικά άβολο, νιώθει κάπως σκατά ο Φαντασμένιος, και το 2017 αυτό έπαιξε κάμποσες φορές. Ε σε τέτοιες περιπτώσεις το συγκεκριμένο δισκάκι λειτουργούσε αρκούντως εκτονωτικά παυλα χαλαρωτικά. Καλό ή κακό την έκανε τη δουλειά του.

07 December 2017

φανταδεκατέσσερα

 Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε και καλό είναι να είστε ψύχραιμοι, να σκέφτεστε καθαρά, να διώχνετε το άγχος. Είναι εύκολο το 14, θα το βρείτε, είναι στα sos.
Αυτός εδώ είναι σεσημασμένιος στα ακραία μουσικά φαινόμενα με αρκετές παρουσίες σε φανταλίστες. Ολίγον λοξός και αλλοπρόσαλλος ε πως να μην τον αγαπήσει (σχεδόν) ο Φαντασμένιος. Το βασικό του πλεονέκτημα είναι οι βασικές ιδέες. Ο Φαντασμένιος δεν είναι σίγουρος αν τις κλέβει από κάπου ή αν είναι μια υποτιμημένη ιδιοφυΐα. Όχι πως ντρέπεται να πει από που κλέβει, ειδικά στο φετινό δίσκο σχεδόν το τερματίζει σε τέτοιο βαθμό που βάζει σε σκέψεις τον Φάντα μήπως πρόκειται για mind games. Έχει λοιπόν φοβερές ιδέες που αναλόγως τις γαμάει. Και όσο περισσότερο τις γαμάει τόσο καλύτερα για τον Φαντασμένιο ο οποίος ως  shoegazer έχει μάθει μια ζωή να ψάχνει για ομορφιές μέσα σε τόνους θορύβου. Προσοχή, μην αφαιρείστε, δεν είναι shoegaze ο δίσκος, εδώ η βρομιές είναι lo-fi αλά χαλασμένο κασετόφωνο. Υφολογικά είναι σαν να του είπαν πως έχει 6 μήνες ζωής και αυτός αντί να πέσει σε κατάθλιψη σχεδόν το διασκεδάζει, σαρκάζεται και κυρίως ονειροπολεί.

06 December 2017

φανταδεκαπέντε

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε και πόσο θα ήθελε ο Φαντασμένιος σήμερα να καταλάβετε ούτε καν μπορείτε να το φανταστείτε.
Στο νούμερο 15 ο τρίτος δίσκος των ας τους λέμε Αντώνης. Κανονικά ο δίσκος ήταν για το σημαδιακό 13 αλλά έχασαν δυο θέσεις γιατί έχουν μακράν το χειρότερο εξώφυλλο της φανταλίστας. Βέβαια αυτό δεν είναι το μόνο κακό, καθώς αν τα ακραία μουσικά φαινόμενα ήταν συγκρότημα τότε θα ήταν οι Αντώνης. Μια μπάντα παύλα φάρσα που χρειάστηκε κάμποσα χρόνια για να κυκλοφορήσει έναν αξιοπρεπή δίσκο. Ο ήχος των Αντώνης είναι ένα κράμα indie κιθαριστικών 90s επιρροών. Βασικά η λέξη επιρροές είναι παραπλανητική εδώ, καθώς μάλλον μιλάμε για μεγάλα κολλήματα. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που οι Αντώνης μοιάζουν με τον αφρό μια μπύρας που η μαγιά της έχει όλους τους μύκητες από My Bloody Valentanius ως Yo La Tengius.  Το αποτέλεσμα φυσικά είναι μπαναλ, παρωχημένο, σε σημείο που ούτε οι φίλοι τους (που λογικά δεν έχουν) δεν θα τους βάλουν στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς. Υπάρχει και ένα τραγούδι για το αγαπημένο τους μουσικό γκάτζετ. Δηλαδή είναι και αυτοαναφορικοί, ρε μπας και οι Αντώνης είναι πράγματι το συγκρότημα του Φαντασμένιου;

05 December 2017

φανταδεκάξι

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε και τα ακραία μουσικά φαινόμενα και ο Φαντασμένιος καταδικάζουν τα γκιλτι πλεζουρς από όπου και αν προέρχονται. Και τι σκατά ακραία μουσικά θα ήταν αυτά αν υπήρχαν όρια ε; 
Σήμερα είναι μια ιστορική μέρα για το μπλογκ διότι στη Φανταλίστα μπαίνει ένας δίσκος που τοποθετείται στα άκρα των ακραίων μουσικών φαινόμενων. Ενδεχομένως διαβάζετε για τον πιο φλώρικο δίσκο που έχει ασχοληθεί ο Φαντασμένιος τα τελευταία έντεκα χρόνια. Ένας δίσκος λιστάτος, εντελώς 2017, από αυτούς που συνήθως ο Φαντασμένιος κατακεραυνώνει ως ακίνδυνους χιπι χιπι. Σαν τα παιδάκια που ενώ τους χτυπά το ρεύμα συνεχίζουν να παίζουν με την πρίζα έτσι και ο Φαντασμένιος άκουγε αυτό το δίσκο ενώ δεν έπρεπε. Μέχρι που το πήρε απόφαση, δε γαμιέται, και παραδόθηκε χωρίς να σκέφτεται τι θα πει ο κόσμος. Το καλύτερο τραγούδι του δίσκου είναι μια μουσική αναπνοή 37 δευτερολέπτων με μια απίστευτη φωνούλα. Γενικά είναι τόσο παραμυθένιος αυτός ο δίσκος που αν δεν είχαμε στην πλάτη 45 μνημόνια, την Πανάθα να αργοπεθαίνει και σε περιπέτειες τον Φαντασμένιο πρόσθιο χιαστό ενδεχομένως αυτός να ήταν και ο δίσκος της χρονιάς.

04 December 2017

φανταδεκαεπτά

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε και σιγά μην καταλάβει κανείς. Αυτός ο δίσκος είναι τόσο καθαρός, τόσο γλυκός, τόσο όμορφος, που θα μπορούσε να ήταν τα πρώτα δευτερόλεπτα μετά από ένα καλό οργασμό ένα καλό κατούρημα. Αν και έχει ηχογραφηθεί με μόλις ένα όργανο ο Φαντασμένιος ακούει τρομπέτες, ακούει βιολιά, ακούει αρμονικά αλληλεπικαλυπτώμενες στρώσεις ήχων, καραμπινάτη περίπτωση less is more. Μην μπερδευτείτε με τον σχετικά γνωστό μάστορα του  μελωδικού μινιμαλισμού ο οποίος αυτή την περίοδο περνάει μια φάση κόνσεπτ, δεν είναι αυτός στο 17 είναι ο άλλος που μάλιστα έχει μπει ξανά σε φανταλίστα. Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια είναι η φάση.
Πάντως ανεξαρτήτως φορματ το καλύτερο δισκάκι που άκουσε φέτος ο Φαντασμένιος στα της σκοτεινής ηλεκτρονικής μουσικής είναι το EP sentiment of callousness των Βερολινέζων OAKE.  Δηλαδή αν ήταν LP θα ήταν στη θέση 3 της φανταλιστας.

03 December 2017

φανταδεκαοκτώ

 Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε λοιπόν και το σημερινό είναι δύσκολο για τον Φαντασμένιο γιατί είναι πολύ χαρακτηριστικά αυτά που θέλει να γράψει και καθώς είστε τσακάλια φοβάται πως θα τον πάρετε χαμπάρι πριν γράψει μισό ενδεχομένως. Οπότε πάνε στράφι οι φοβεροί παραλληλισμοί με τον George Harisson για κρυμμένα πρότζεκτ μπλα μπλα μπλα.
Λοιπόν αυτή η μπάντα είναι τόσο ντεμοντέ που κανονικά θα έπρεπε να τους προστατεύει η ουνέσκο. Ωστόσο, άγνωστο πώς, καταφέρνουν να είναι στη μόδα. Μπορεί να είναι τα γαμάτα εξώφυλλα, το κουλ όνομα, η διάθεση για μικροπειραματισμούς. Το θέμα εδώ είναι γιατί η μπάντα που μπορεί να φέρει την άνοιξη στην Ελλάδα στην κιθαριστική μουσική είναι τόσο χαμηλά στη φανταλίστα. Στο 18 λοιπόν διότι ενώ ο ήχος τους είναι εξαιρετικός τεχνικά και αισθητικά (ρε οι νότες είναι σίγουρα επτά;), φαίνεται να μην έχουν την ανάλογη έμπνευση στο μελωδικό μέρος. Ο Φαντασμένιος ξεχωρίζει από το δίσκο το 4 και το 9.

02 December 2017

φανταδεκαεννιά

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε λοιπόν και από σήμερα σοβαρεύουν τα πράγματα. Διότι για να βρείτε το σημερινό πρέπει να ξέρετε από καλή μουσική, αν είστε τίποτα μυρωδιάδες μην μπαίνετε καν στον κόπο. Θα πείτε βέβαια, κάτσε ρε Μένιο γίγαντα, αφού αυτός είναι τόσο τεράστιος γιατί τον έχεις μια στροφή πριν από το γκρεμό; Το βάζει μωρέ εδώ καλού κακού να υπάρχει, διότι ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει και στην τελική αν τα ήξερε όλα ο Φάντα θα είχε πάρει μεταγραφή σε κάνα σαητ της προκοπής. Αλλά ας επικεντρωθούμε στο δισκάκι καλύτερα. 
Θα μπορούσε να είναι μουσική από ταινία επιστημονικής φαντασίας ή από μια εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς ή εγκεφάλου ή και ολόκληρου σώματος πιο σωστά. Ναι, φανταστείτε ένα ανοιχτό σώμα και από πάνω ένα τύπο να εφαρμόζει ρεύμα σε διάφορα σημεία, να δημιουργούνται επαγωγικά φαινόμενα, συντονισμοί, κβαντοήχοι και νέοι δρόμοι στην εντροπία κλπ. Σας γάμησε ο Φαντασμένιος, δεν ξέρετε τι να γκουγκλάρετε. Ε ψάξτε τον δίσκο που έχει τον πιο λαχταριστό συνδυασμό ονομάτων στις θέσεις καλλιτέχνης, παραγωγός και φιλική συμμετοχή από. Τον δίσκο που θα μπορούσε να προκαλέσει επανάσταση στη μουσική, αλλά αν ξέρατε ποιος είναι και τον ακούγατε για πρώτη φορά ενδεχομένως να καθόσασταν σταυροπόδι, να βάζατε το χέρι στο πιγούνι και να λέγατε "ρε μπας και είναι κανά χαλασμένο ψυγείο αυτό που παίζει;". Και καλά θα κάνατε διότι έχετε στο μυαλό σας το καλοκαίρι που οι Radiohead κούρδιζαν τις κιθάρες και οι φανς από κάτω χειροκροτούσαν νομίζοντας πως πρόκειται για νέο τραγούδι.

01 December 2017

φανταείκοσι

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε λοιπόν φέτος αν και για το 20 δεν θα σας δυσκολέψει ο Φαντασμένιος.

Ξέρατε ότι υπάρχουν (πολλά) περιοδικά για σερφ; Μάλιστα. Δηλαδή υπάρχει κόσμος που έχει την ανάγκη να διαβάσει για σερφ, και ως εκ τούτου βρέθηκαν δημοσιογράφοι για να καλύψουν το θέμα. Ζορίζεται κάπως ο Φαντασμένιος, άντε στο περιοδικό για το ψάρεμα να βάλεις έναν μαλάκα να κρατάει έναν κοκοβιό, σε αυτό του σερφ τι σκατά δείχνουν; Κύματα; Σανίδες; Α ναι, σανίδες θα δείχνουν και ρούχα, εντάξει τώρα κάπως σαν να ξεπροβάλει μία κάποια λογική. Άλλωστε και οι σερφερς άνθρωποι είναι, θέλουν κάτι να διαβάσουν όταν πάνε στο κομμωτήριο ή για νούμερο δύο.

Πώς θα σας φαινόταν όμως αν σας έλεγε ο Φαντασμένιος πως υπάρχει συγκρότημα αφιερωμένο στα σερφ περιοδικά; Και όμως η φαντασμενίαση πάει ακόμα παρά πέρα καθώς η μπάντα δεν είναι από το L.A. αλλά από την Αγγλία. Φοβερά πράγματα.
Και κάπου εδώ σταματάνε οι εκπλήξεις καθώς η μουσική των απ' αυτών είναι εντός θέματος δηλαδή εντελώς εκτός εποχής. Βέβαια ως γνωστόν ο Φαντασμένιος δε βαριέται ποτέ να ακούει όμορφα τραγούδια από συγκροτήματα που δεν ντρέπονται να φωνάξουν πως λατρεύουν τους Velvet Underground. Κρίμα που στη μόνη λίστα που θα μπουν φέτος (εκτός περιοδικών σερφ φυσικά) δεν θα δουν καν το όνομα τους.

28 November 2017

όποιος κατάλαβε, κατάλαβε

 Απλά πράγματα αφού κανείς δε διαβάζει, κανείς δεν ασχολείται ο Φαντασμένιος θα το πάει σε άλλο επίπεδο (μαλακίας). Έτσι λοιπόν η παρουσίαση της φανταλίστας στα πλαίσια της blogovision2017 θα είναι πιο δύστροπη από ποτέ καθώς στις (να πέσουν τα εισαγωγικά παρακαλώ) δισκοκριτικές (και άλλα εισαγωγικά παρακαλώ) δεν θα αναφέρεται ούτε ο δίσκος ούτε ο καλλιτέχνης. Οπότε ή το ψάχνετε μόνοι σας ή ρίχνετε τη μυτούλα σας και ρωτάτε τον Φαντασμένιο ο οποίος φυσικά δεν είναι υποχρεωμένος να σας απαντήσει. Το πιο πιθανό είναι να μη συμβεί τίποτα από τα δυο, αλλά δε γαμιέται

16 November 2017

δεν σας χάλασε | Godspeed You! Black Emperor 3/11 Festsaal Kreuzberg

Τα ακραία μουσικά φαινόμενα βρέθηκαν στο Βερολίνο για να παρακολουθήσουν ζωντανά τους Godspeed You! Black Emperor! Για να μη σας λείψει η ενημέρωση αγαπητές αναγνώστριες, ο Φαντασμένιος ταξίδεψε στο όχι και τόσο παγωμένο Βερολίνο -γαμώ την κλιματική αλλαγή μου αλλαγή μου γαμώ που τσάμπα αέριζα τα πουλόβερ- για να δει από κοντά το συγκρότημα που, παρότι έχει τα sold out στην Ελλάδα όπως ο Κεη ση Ρίβερς τον γαύρο, έχει κάνει κάμποσες τουρνέ χωρίς να περάσει από την πανέμορφη χώρα μας. Και όλα αυτά ενώ κουβαλάνε στις βαλίτσες τους έναν από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας τους και πόσο θα ήθελε ο Φαντασμένιος να δει τις φατσούλες σας όσο τρώτε στη μάπα όλα αυτα τα κλισέ, γιατί θέλετε να μάθετε πως είναι λαηβ οι Godspeed που εσείς έχετε να δείτε από τότε που ήταν κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ! ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΑΛΑΣΕ Ε;

Λοιπόν στο θέμα μας, πριν από μερικά χρόνια ο Φαντασμένιος εμφάνισε στο δεξί μάτι μια ξηροφθαλμία που τελικά οδήγησε σε έλκος του κερατοειδούς, το οποίο είναι σαν να σου σουβλίζει κάποιος το μάτι κάθε μισό λεπτό με τον πόνο να ακολουθεί περιοδικά σε τιμές επιπέδου 9/10. Η ξηροφθαλμία μπορεί να οφείλεται σε κάποιο σπάνιο αυτοάνοσο, αλλά σίγουρα στην όλη κατάσταση συνετέλεσε το γεγονός πως ο Φαντασμένιος είχε κλάψει μια φορά το 1988 γιατί η Μπριζ απέκλεισε τον Παναθηναϊκό και μια φορά το 2005 γιατί  κάποιος τον στεναχώρησε. Είναι σχεδόν σίγουρο πως ο Φαντασμένιος θα είχε γλιτώσει την εβδομάδα του πόνου αν μια φορά το χρόνο έβλεπε τους gy!be να παίζουν το Anthem For No State (Εδώ καλό είναι να πάρετε μια βαθιά ανάσα γιατί ακολουθεί πρόταση πιο μεγάλη και από τη μαλακία που δέρνει τον Αδωνι). Είναι το τραγούδι που έχει μέσα συμπυκνωμένα όλα τα στοιχεία που κάνουν τους gy!be σπουδαίους: ένα απίστευτο μορικονικό ριφ (που ξεπερνάει ακόμα και τον Μορικόνε- πράγμα που έχουν καταφέρει στο παρελθόν και οι Calexico με το glowing heart of the world), λευκό θόρυβο και φιντμπακ για κρίση πανικού, ξέσπασμα με ένταση να λαχταράς να βλέπεις μολότοφ να καίνε τις στάσεις στη Βασιλίσσης Σοφίας, και ξάφνου (τη χρονική στιγμή 12:24 περίπου) όλα αυτά να γυρίζουν και να βγαίνει το φως και τα βιολιά (βιολί στη συγκεκριμένη περίπτωση), όπου είναι σαν παίζει η μελωδικότερη μελωδία της ευτυχέστερης ευτυχίας, ενδεχομένως αυτό να είναι το μέρος που βγάζει η περίφημη ελπίδα (HOPE) των gy!be. Είναι και το τραγούδι που τελειώνει το δίσκο, θα μπορούσε να είναι το τέλος τους. Άλλωστε, είναι η πρώτη φορά που δεν παίζουν κανένα ακυκλοφόρητο τραγούδι. Στο Βερολίνο έπαιξαν το νέο δίσκο συν το EP Slow Riot for New Zero Kanada. 

Σε κάθε λαηβ των gy!be υπάρχει ένα σημείο που ο Φαντασμένιος βαριέται, αυτή τη φορά κοτζαμ moya το πήραν οι απόηχοι του luciferian και κάπως έτσι το δεύτερο έμοιαζε ολίγον υποτονικό. Και όλα αυτά ενώ τα db είναι τα περισσότερα που θυμάται ο Φάντα. Ο Φαντασμένιος τους είχε δει στην τελευταία συναυλία της πρώτης περιόδου το 2003, το 2010 στο κολαστήριο του Gagarin, οπότε ο μαγικός αριθμός είναι ο εφτά, και επειδή το 2018 θα είναι η καλύτερη χρονιά για τη μουσική (τουλάχιστον αυτής της δεκαετίας), ας μην αποκλειστεί το ενδεχόμενο να τους δούμε - όλοι μαζί αυτή τη φορά - σε περίπου εφτά μήνες.
 

08 November 2017

ακριβός λευκός θόρυβος για την ελιτ | Fratenity Of Sound 26&29/10

Λοιπόν για να μην έχουμε παρεξηγήσεις, το fantasmenios.blogspot.gr είναι ένα απλό blog και ο ταπεινός διαχειριστής αυτού (Φαντασμένιος) ουδέποτε έχει ζητήσει πρόσκληση για την κάλυψη κάποιου ηβεντ. Αν θέλετε μια πλήρη δημοσιογραφική κάλυψη του Fratenity of sound 2017 να πάτε αλλού και ο θεός βοηθός μαζί σας.
Καλό γούστο, αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις που είπε ο Φαντασμένιος όταν είδε το λαην απ του πρώτου Fratenity of sound και λεφτά υπάρχουν είναι οι αντίστοιχες όταν είδε τις τιμές. 96 ευρώ για ένα φεστιβαλ με μεγαλύτερο όνομα τον Thurston Moore σε μια περίοδο με πολλές συναυλίες, τον παναθηναϊκό να καταστρέφεται και αρκετό κόσμο να έχει κάνει ήδη τα κουμάντα του για το plissken είναι μια τιμή εκτός πραγματικότητας. Όχι μόνο ελληνικής αλλά και οποιασδήποτε πραγματικότητας. Έτσι το είδαν οι οργανωτές, έτσι το έκαναν οπότε και ο Φαντασμένιος δεν παραξενεύτηκε καθόλου που βρήκε τόσο εύκολα παρκινγκ έξω από το fuzz την τελευταία και λογικά πιο εμπορική μέρα.

Αφήνοντας στην άκρη τα λογιστικά το FOS κέρδισε σίγουρα μια θέση στη μνήμη του Φάντα μόνο και μόνο με την παρουσία των Puce Mary και Croatian Amor την πρώτη μέρα του φεστιβαλ. Η μουσική της μαντάμ Puce Mary είναι σαν να σου πατάει κάποιος το κεφάλι με την αρβύλα και ταυτόχρονα να σου κάνει στοματικό έρωτα. Του Croatian Amor είναι σαν να σου πάτάει κάποιος το κεφάλι με απλό μποτάκι αλλά που και που σου σκάει το γαμάτο ναρκωτικό που έχει όμως δράση 2-3 λεπτά. Χίλια συγγνώμη για τις τραγικές περιγραφές αλλά πόσες φορές να γράψει κάποιος τις λέξεις απόκοσμο, σκοτεινό, συμβαίνει τώρα, αντεργκράουντ κλπ
 
Στα του Thurston Moore θα μπορούσε ο Φάντα να αντιγράψει τούτο εδώ και να μη πάρετε χαμπάρι. Η βασική διαφορά του λαηβ ήταν πως αυτή τη φορά αντί για usb ο Moore είχε κρεμασμένο έναν σταυρό. Δεν υπάρχει αμφιβολία επί τούτου, ήταν ένας σταυρός χριστιανικός κομπλέ. Ούτε πένα για την κιθάρα ήταν, ούτε θήκη με τη στάχτη του Adam Yauch. Να είναι απλή μόδα; Να είναι θέση κατά των φανατικών του Ισλάμ ή μπας και του πρήξανε τόσο τα αρχίδια οι Callas που σκέφτηκε να κερδίσει λίγη ηρεμία όσο θα ψάχνουν τα βαφτιστικά τους.
 
Με αυτά και αυτά παραλίγο να έρθουν τα Χριστούγεννα για να βγει στη σκηνή ο Ben Frost, ο οποίος κουβαλάει πολύ καλό νέο δίσκο, πολλά υποσχόμενο σκηνικό και φυσικά τον πρόσφατο χαμό πριν από δυο χρόνια. Αγκενστ ολ οντς και τεχνικών προβλημάτων ο Ben Frost απλά κατάφερε να κλείσει αξιοπρεπώς το φεστιβαλ χωρίς να δώσει ωστόσο το παραμικρό δικαίωμα για κακή κριτική. Έτσι είναι οι ιδιοφυΐες αλλά μήπως να φοράγανε και κάνα σταυρό καλού κακού;

Το μόνο καλό με την ελληνικότατη τήρηση του χρονοδιαγράμματος είναι πως ο Φαντασμένιος είδε τους Zonal. Οι διάολοι του λευκού θορύβου και των σκοτεινών μπιτς, όπα άκυρο θα το πάει πιο δημιουργικά ο Φαντασμένιος, ούτε νεημ ντροπινγκ θα κάνει παρότι του ήρθαν οι  fuck buttons στο μυαλό. Οι Zonal ήταν σαν να είσαι μια μπότα που έχει πάρει ναρκωτικά και πατάει τον σταυρό του Moore στο κεφάλι του μαλάκα που έχει πάει σε ένα τέτοιο φεστιβάλ και κορόιδευε τους My Bloody Valentine. 
 

26 October 2017

μετά-βαρεμάρα

Να ξέρετε πως διαβάζετε το blog με τα λιγότερα τατουάζ. Και να θυμάστε μόνο δυο λέξεις. Νότιο Λονδίνο. Εκεί είναι η φάση και όχι στο δίσκο της Courtney Barnett και του Kurt Vile που τη μια φορά που πήγε να τον ακούσει ο Φάντα σκέφτηκε πως είναι πιο χάλια και από τη σχέση του Cobain με την Love. Βασικά δεν είναι χάλια, σκέτα βαρετό είναι, απλά ήθελε ο Φάντα να κάνει το ξυπνακίστικο του αλλά δεν του έβγαινε κάτι με τη λέξη βαρετό, αλλά το πιάσατε το αστείο γελάσατε ή και δε γελάσατε γιατί λογικά τα σάητ που αποθεώνουν το δισκάκι όλο και κάτι θα γράφουν για το συνειρμικό της λεζάντας. Ο Φάντασμένιος σε γενικές γραμμές βαριέται και δεν διαβάζει τίποτα, αλλά για να σας αρέσει εσάς ε κάπου θα το διαβάσατε. Εντάξει περί ορέξεως ο καθένας ας ακούει ό,τι θέλει, εκτός φυσικά από τους pixies που είναι προαπαιτούμενο. Δηλαδή ο Φαντασμένιος που δεν μάσησε μπρος στη φυσικοχημεία ΙΙΙ και σε 3ώρο μίτινγκ με την προϊσταμένη του, σηκώνει τα χέρια ψηλά όταν κάποιος του λέει πως δεν του αρέσουν οι Pixies. Επίσης αν και δεν έχουν σχέση με τους Pixies εξαιρετικές είναι οι Madonnatron. Μπαντ μεητς των Fat White Family, με έδρα το νοτιοανατολικό Λονδίνο κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο που αντί κριτικής ο Φαντασμένιος θα σας παρακαλέσει να κοιτάξετε προσεκτικά για δέκα δευτερόλεπτα το εξώφυλλο και μετά να διαβάστε τους τίτλους των τραγουδιών:

Headless Children
Sangue Neuf
Tron
Be My Bitch
Glenn Closer
Violent Denial
Mother's Funeral
Bad Woman
Wedding Song   
Cat Lady
Situations

25 October 2017

βαρεμάρα


Διάβαζε κάπου ο Φαντασμένιος κάποιον που διάβασε κάπου πως μετά τα 35 χάνεις την όρεξη για νέα μουσική. Πριν κάνα μήνα είχε διαβάσει κάπου πως δεν κυκλοφορεί πια καλή μουσική. Πφ. Βαριέται και να κράξει ο Φαντασμένιος, το πιάσατε το νόημα ε. Μπράβο σας. Λοιπόν τώρα θα σας σκάσει ο Φάντα τις λέξεις κλειδιά. Νότιο Λονδίνο. Εκεί είναι η φάση, και επειδή μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις και καθότι βαριέται ο Φάντα, πάρτε μάτι το παιδί της φωτογραφίας. Αυτός είναι. Είναι ο κιθαρίστας των fat white family - που παρεμπιπτόντως  το 2018 θα βγάλουν το δίσκο του αιώνα - που μαζί με έναν από τους Childhood γράφουν μουσική ως Insecure Men. Το πρώτο τραγούδι που κυκλοφόρησαν είναι άνετα το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς, ίσως και της δεκαετίας οπότε μόνο υπερβολικός δεν είναι ο Φαντασμένιος που περιμένει τον πρώτο του δίσκο όπως  ο Κνίτης τον Βασίλη, ο ασπροπαντελονάτος τον Ρέμο, ο Παπακαλιάτης όλοι εσείς οι μαλάκες τους radiohead.
 

02 October 2017

acid mothers temple and the ωνασουγαμήσω στο fuzz (23/09)

 
Θα μπορούσε ετούτο το ποστ να έχει ως βασικό θέμα τη μαλακία που σας δέρνει και πήγατε και γεμίσατε τα μπουζούκια για να δείτε τον Jaar, αφήνοντας κοτζαμ Acid Mothers Temple με τους 300 του αηντααααα. Όχι μωρέ, ούτε καν, μια χαρά είναι ο Jaar, εσείς όμως είστε πολύ μαλάκες, μαλάκες με κεφαλαία γράμματα. Άντε είχε καύσωνα, έπαιζε παντού και πάντα, πώς να τον αποφύγεις, άντε να το δεχτεί ο Φάντα να πάτε μια φορά στον Φοίβο. Αλλά στον Kiwanuka ρε; Δηλαδή ακούσατε το δίσκο του σας άρεσε και θέλατε να πάτε στο λαηβ; Τι σκατά έχετε πάθει ρε; Ναι η κρίση, μεγάλο γαμήσι σίγουρα, αλλά όχι και στον Κιβανούκα ρε, δηλαδή εκεί είναι μόνο για να περνάς απέξω με τη μύτη στο θεό και να χώνεις τα καυστικότερα στους μαλάκες που πλήρωσαν εισιτήριο. Πρώτα τα βάλατε με τη γλουτένη, τώρα σας φταίει η αδρεναλίνη. Τι έχετε πάθει μωρέ; 
Τι λέγαμε; Α, οι γιαπωνέζοι έπαιξαν για πλάκα σε όλους τους τόνους της ψυχεδέλειας, άφησαν απέξω μόνο τα οριεντάλ τους. Τι κρίμα που δεν το έχει με τα ναρκωτικά ο Φαντασμένιος και πάει χαμένος ο χαμός από το μπάσο και τα ντραμς, ή μήπως, ρε μπας και, ρε μπας και έχει κάτι μέσα το ποτό; Νιώθει να φεύγει ο Φαντασμένιος, νιώθει να του φεύγει το μυαλό και από κοντά φοβάται μη του φύγει και το αφτί γιατί ο γεροτρελογιαπωνέζος δεν τα τσιγκουνεύεται τα ντεσιμπέλ. Δεν είναι απλά πράγματα αυτά, δεν είναι η συναυλία των Acid Mothers Temples And The Melting Paraiso UFO σαν να πηγαίνεις για καφέ ή σαν να βγάζεις το σκύλο βόλτα ή σαν να πίνεις ένα ποτήρι νερό ή σαν να πηγαίνεις στο λαηβ του Κιβανουκα. Αηντααααααααα

17 September 2017

shoegaze will never die, but you will | slowdive fuzz 09/09/17

Διάβαζε ένα άρθρο ο Φαντασμένιος το οποίο έλεγε πως όσοι ανατριχιάζουν εξαιτίας της μουσικής διαφέρουν εγκεφαλικά από αυτούς που δεν παίρνουν χαμπάρι. Η διαφορετική δομή εγκεφάλου έχει ως αποτέλεσμα να νιώθουν τα συναισθήματα με μεγαλύτερη ένταση. Δυο μέρες πριν τη συναυλία των Slowdive στο fuzz ο Φαντασμένιος έριξε μια ματιά στα setlist που παίζουν και του σηκώθηκε ό,τι σηκώνεται. Μια ανατριχίλα να. Βασικά ήταν τόσο ονειρεμένο το setlist που και ο ίδιος να το έκανε δεν θα το πετύχαινε έτσι. Αν είχε και δεύτερο encore με το Falling Ashes, θα ήταν ένα καλό βράδυ για να πει κάποιος αντίο από αυτό τον γαμημένο κόσμο. Με την καλή έννοια και όχι με αυτή της απόδρασης όπως θα λογιζόταν αν για παράδειγμα βουτούσε κάποιος από την γαμημένη ταράτσα του Φοίβου.
Και μόνο αυτό αρκεί για να καταλάβει κάποιος τι ήταν η συναυλία των slowdive. Εναλλακτικά θα μπορούσε ο Φάντα απλά να γράψει το setlist συνοδευόμενο με τη σημείωση πως όποιος πιστεύει πως το 4ο δισκάκι τους δεν είναι το καλύτερο να πάει σε γιατρό να δει τον εγκέφαλο του μπας και του τον εφτιάξουνε διότι προφανώς είναι από τους ελαττωματικούς που δεν τους σηκώνεται η τρίχα. Σε κάθε περίπτωση η εμφάνιση τους είχε μια φοβερή ροή καθώς οι νέες συνθέσεις έδεναν αρμονικά με τις παλιές. Αν είχαν εκτελέσει πιο ζωηρά τα πρώτα τραγούδια του set και ιδιαίτερα το εναρκτήριο slomo θα ήταν πολύ πιθανό ο Φαντασμένιος να έμπαινε σε διάσταση εξωπραγματικών εμπειριών τύπου mbv.
Οι Slowdive δικαίως δικαιώνονται παίζοντας αγνό παρθένο shoegaze (είναι και από τους ελάχιστους της σκηνής που δέχονται και χρησιμοποιούν τον όρο). Από κάτω όπως είναι λογικό θα χρειαζόταν ο υπερυπολογιστής της NASA για να μετρήσει τα ένσημα αν και ο Φαντασμένιος παρατήρησε κάμποσους που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν αποφάσιζαν οι Slowdive να πέσουν σε λήθαργο. Ανεξαρτήτου ηλικίας ήταν φανερό πως οι εγκέφαλοι που ένιωθαν ήταν περισσότεροι των απλών.
Πριν από δύο χρόνια και μία μέρα ο Θάνος Ανεστόπουλος έλεγε από τη σκηνή της τεχνόπολης "ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε". Στα τελευταία 40 δευτερόλεπτα του When The Sun Hits ή τις στιγμές μετά από κάθε κλιμάκωση στο Golden Hair ή σε ολόκληρο το 40 days ο Φαντασμένιος έζησε τη ζωή που θέλησε να ζήσει. Και μπορεί ο Φαντασμένιος να μην είναι των ενεργειών, των τσάκρων και λοιπών μάμπο-τζάμπο, αλλά άντε τώρα να μη σου μπουν ιδέες όταν συμπίπτουν ημερολογιακά τόσο σημαδιακές/κομβικές βραδιές.

09 September 2017

το καλοκαίρι του Φαντασμένιου | Saristra 2017

Είναι κάμποσα χρόνια που γίνονται αυτά τα καλοκαιρινά indie φεστιβαλ στα νησιά αλλά ο Φαντασμένιος δεν είχε την τύχη να βρεθεί σε κάποιο. Να είναι καλά όμως ο κομμένος χιαστός και έχετε την χαρά να διαβάζετε ποστ για το Saristra 2017! Τυχερούληδες.
Το φετινό φεστιβάλ ήταν ιδιαίτερο, καθώς το line-up ήταν σχεδόν ονειρικό. Ονειρικό για στρυφνούς τύπους σαν τον Φαντασμένιο που θέλουν την άνεση τους και δεν καταδέχονται να σπρώχνονται για ένα ποτό με νεαρούς που έχουν καπνογόνο στην κωλότσεπη και περιμένουν να ακούσουν το κλαρίνο να βαράει μαζί με την κιθάρα για να ανεμίσουν το πλαστικό μπουκαλάκι με το τσίπουρο. Η απουσία κάποιου εμπορικού ονόματος είχε ως αποτέλεσμα να μην έχει πολύ κόσμο και να ακούγονται ατάκες "πάμε στο πανηγύρι στα Τσουτσουνάτα, δεν τραβάει εδώ". Ναι, είναι ένα ακόμα ελιτίστικο παραλήρημα του Φαντασμένιου.  Το μπλογκ ετούτο είναι δέκα ετών, οπότε και 20 χρονών να το ξεκίνησε ο Φάντα είναι σίγουρο πως δύσκολα του κολλάς δίπλα τη λέξη νέος. Ως σοφός πια μπλογκερ δεν θα γκρινιάξει για την κοινωνικοπολιτικοπολιτισμική κατάσταση του τόπου- είναι πια στο στάδιο της αποδοχής- έτσι είναι και έτσι θα παραμείνει για όσο ζει. 
Μόνοι μας τα λέμε, μόνοι μας τα ακούμε, μόνοι μας τα νιώθουμε σε ένα φεστιβάλ που έπαιξε το καλύτερο συγκρότημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, οι Bedouin. Στη λαηβ τους εμφάνιση  έριξαν τροχιοδεικτικές που φαίνεται να δικαιώνουν τον Φαντασμένιο που περιμένει από αυτούς τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς. Καλύτερος; Ε θα είναι ο δίσκος που θα βαράει όπως πρέπει. Τι όπως πρέπει; Ε θα είναι το μουσικό ντεπόν για τον πονοκέφαλο από τις δεσμεύσεις για 500 χρόνια πλεόνασμα.
Μια χαρά ήταν και η εμφάνιση του Prins Obi and the hair Warriors, για όποιον δεν έχει δει τους Baby Guru. Βασικά μια χαρά ήταν και για όσους έχουν δει τους Baby Guru ωστόσο είναι δύσκολο (αν και σούπερ άδικο για τον Obi) να μη γίνει η σχετική σύγκριση. Ενδεχομένως η παραπάνω πρόταση να είναι για τον πούτσο, αντιθέτως δώστε βάση στην επόμενη. Ο Prins Obi είναι τόσο ευφυής που αξίζει να τον παρακολουθεί κανείς όπως και να παίζει, ό,τι και να παίξει.
Τα ίδια ισχύουν και για τον λάρυγγα που έπαιξε με σπασμένο πόδι. Και μόνο αυτό αρκεί. Ο larry gus με σπασμένο πόδι, τι άλλο να ζητήσει κανείς; Εκπληκτικός για ακόμη μια φορά, δικαιώνει τον Φαντασμένιο που τον θεωρεί έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες του 21ου αιώνα. Βασικά τον σπουδαιότερο. Πολυεπίπεδος πανικός σε ένα εγκαταλελειμμένο χωριό στην Κεφαλλονιά.
Πάντως η καλύτερη εμφάνιση ήταν μάλλον αυτή των Victim of Society σε φάση τα όμορφα χωριά όμορφα κουφαίνονται. Κάπως αποπροσανατολιστικό υφολογικά ήταν το encore τζαμάρισμα με τους Prins Obi & The Dream Warriors στη διασκευή του Sister Ray, αλλά μπρος στους velvets να πάει να γαμηθεί το ύφος. Το 90% των παρευρισκόμενων θα έδιναν τουλάχιστον ένα νεφρό τους για να ζούσαν ένα λαηβ των Velvets σοδειάς 1969.
Το βραβείο ευχάριστης έκπληξης παίρνει ο Montero (Ariel Pink των φτωχών).
Το φεστιβάλ έκλεισε ιδανικά με τον προστατευόμενο των mogwai, κυρ Pye Corner Audio. Μια πολυτέλεια* για την ελληνική αλτερνατίβα καθώς ο κυρ Technician είναι σίγουρα στη λίστα των δέκα καλύτερων της ηλεκτρονικής μουσικής.

*μαζί με την εμφάνιση των fat white family με ντάλα ήλιο στο rockwave
 

31 August 2017

το καλοκαίρι του Φαντασμένιου | Οι Mogwai, οι Arcade Fire

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το καλοκαίρι. Ένας σκασμός λεφτά για να κολυμπάμε παρέα με τσούχτρες σε κατουρημένο νερό, να μας τρώνε τα κουνούπια, να μας βαράει ο ήλιος στο κεφάλι, να γεμίζουμε άμμο το αμάξι, για να λέμε μια δυο μέρες που οι συνθήκες είναι σχετικά καλές πως τώρα είναι η καλύτερη ώρα για μπάνιο. Το μόνο καλό είναι πως υπάρχει φρέσκο παγωτό και είναι πιο εύκολο το πάρκινγκ στην Αθήνα. Στα της μουσικής ο Φαντασμένιος δεν άκουσε πολλά νέα πράγματα, όχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί μονοπωλεί τα ακουστικά του ο περίφημος δίσκος της χρονιάς δεκαετίας. Ο οποίος σίγουρα δεν είναι ο τελευταίος των Arcade Fire. Θα μπορούσε αν όλα τα τραγούδια στέκονταν στο ύψος του σπουδαίου put your money on me το οποίο είναι σαν τη φωτεινή πλευρά του rip των Portishead. Αχ Geoff. Τα έλεγε ο Φαντασμένιος από το ρηφλεκτορ, αλλά ποιος τον ακούει τον Φαντασμένιο;

Απογοήτευση και από τον δίσκο που κυκλοφορούν αύριο οι Mogwai. Προσπάθησε αρκετά ο Φαντασμένιος με αυτό το δίσκο, καθώς νόμιζε πως οι καλοί σκοτσέζοι δεν υπήρχε περίπτωση να αμαυρώσουν το καλό όνομά τους με αδιάφορη κυκλοφορία. Στην πρώτη ακρόαση ο Φαντασμένιος πίστεψε πως φταίνε τα ακουστικά, στη δεύτερη σκέφτηκε πως κατέβασε λάθος δίσκο ή πως τα τραγούδια είναι μαϊμού Mogwai. Δεν. Ωστόσο η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και ο Φαντασμένιος προσπάθησε και πάλι να το ακούσει, δεν μπορεί, κάτι θα έχουν να πουν, πάντα έχουν κάτι να πουν, είναι και χαζός ο Φαντασμένιος δώστου άλλη μία μπας και πάρεις χαμπάρι ρε, αλλά τίποτα τίποτα τίποτα. Μετά από 10 λεπτά δημιουργεί μια αίσθηση άνοστης βαρεμάρας. Παίζει και να μην υπάρχει αυτό, αλλά δυστυχώς αυτό συμβαίνει. Ακόμα και οι τίτλοι είναι σούπα. Τι Old Poisons ρεεε; Το Coolverine είναι το μόνο τραγούδι που σώζεται, αλλά θα ήταν το πιο αδύναμο σε οποιαδήποτε από τις τελευταίες τους κυκλοφορίες. Γαμώ των Dave Fridmann μου γαμώ, ακούγονται σαν μπάντα που θα γράψει το NME πως είναι οι νέοι Radiohead ή σαν πρόχειρο side project των Twilight Sad. Υπάρχει μια υποψία -βλέπε 20 Size- πως το πάνε προς το Rock Action αλά 2 Rights make 1 Wrong, όμως με τις υποψίες δεν κάνουμε δουλειά και στην τελική περνάνε τα χρόνια  και έχει βγει και ο δίσκος της δεκαετίας εικοσαετίας οπότε δεν θα κάτσουμε να σκάσουμε κυρ Mogwai που βγάλατε τον μακράν χειρότερο δίσκο της ως τώρα αψεγάδιαστης πορείας σας. Ε μα. Τσάμπα το ταξίδι στην Αμερική για να το γράψετε, αντί να εμπνευστείτε από το αντιτραμπικό κίνημα και να βάλετε φωτιά στους ενισχυτάς κυκλοφορείτε ένα δίσκο που είναι σαν να τον ηχογραφήσατε με το χειρότερο τζετ λαγκ. Ενδεχομένως όλα αυτά να είναι μπούρδες και για όλα να φταίει το καλοκαίρι, ενδεχομένως ε.

31 July 2017

rapid eye movement #70

Λογικά κάθε φορά που πληκτρολογεί ένα γράμμα ο Φαντασμένιος κάποιος dj πατάει το play και παίζει το losing my religion, από ένα τρέντι μπαρ στη Τζιά ως το πανεπιστημιακό ραδιόφωνο μιας πόλης της Μαλαισίας.
Τι θα ήταν οι r.e.m. χωρίς το losing my religion; Υπάρχει η πιθανότητα το Low -το τραγούδι που όλοι άκουγαν όσο τους έπαιρνε για να γυρίσουν τη βελόνα στο losing my religion- να θεωρείται το καλύτερο τραγούδι του δίσκου, που ενδεχομένως είναι. Σε κάθε περίπτωση το out of time μπορούσε να τους βάλει στη βιτρίνα της ποπ ροκ μουσικής ακόμα και αν έλειπε το δεύτερο τραγούδι της τρακλιστ. Και δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα Man On The Moon, Drive και Everybody Hurts θα τους εξασφάλιζαν ένα καλό συμβόλαιο που όμως δύσκολα θα έφτανε τα 80 μύρια που τελικά πήραν από τη Warner. 
Πέρα από τα λογιστικά, το losing my religion δίκαια έχει μπει στη λίστα με τα αθάνατα τραγούδια. Είναι εκείνη η σκηνή που η Μπρέντα το ακούει στο ρηπητ επί ώρες προσπαθώντας να χωνέψει την προδοσία από την φερόμενη ως καλύτερη της φίλη Κέλι (σκρόφα) με τον σίγουρα μοιραίο Ντίλαν. Μόνο το losing my religion μπορεί να απορροφήσει τόσο ντέρτι και κάπως έτσι φτάνουμε στη δραστική ουσία του τραγουδιού. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως είναι το πρώτο τραγούδι που έγραψε ο Stipe για τον έρωτα. Επί δέκα χρόνια απέφυγε να γράψει στίχους για τον χιλιοτραγουδισμένο θεό και όταν τελικά αποφάσισε να το κάνει - πατώντας σε ένα απόλυτα remικο ριφ που έπαιξε ο Buck στο μαντολίνο - κατάφερε να κερδίσει την προσοχή κάθε ανθρώπου που το ακούει, από την πρώτη φορά.
Το κακό με αυτά τα "τεράστια" τραγούδια είναι πως η αέναη αναπαραγωγή τους, προκαλεί τουλάχιστον αλλεργικά σοκ στους σπασίκλες μουσικόφιλους, με αποτέλεσμα να τα συχαίνονται ακόμα και οι πιο πιστοί οπαδοί της μπάντας. Ωστόσο στην περίπτωση του losing my religion αρκεί μια ακρόαση αυτής της λαηβ εκδοχής του από το roadmovie του 1995 όπου η μπάντα αλλάζει το τέμπο,  ο Stipe στην πρώτη στροφή λέει πιο κοφτά τη λέξη life, ενώ στη συνέχεια υπάρχουν σημεία που  τραβάει τις καταλήξεις· αρκούν αυτές οι μικρές λεπτομέρειες ώστε ξαφνικά το τραγούδι να αποκτήσει και πάλι την μαγεία των πρώτων ακροάσεων.
 
/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /

29 June 2017

ανακοίνωση


Αυτό λογικά είναι και το πρώτο ποστ που γράφεται για το σούπερ γκρουπ από την Πάτρα με μέλη από τους Playground Noise και τους Raining Pleasure. Οι Bedouin είναι από εδώ και πέρα το νέο αγαπημένο συγκρότημα του Φαντασμένιου. Μπορεί ο Φαντασμένιος να έχει ακούσει όλα και όλα επτά λεπτά μουσικής που ενδεχομένως να μην έχουν καμία σχέση με την πρώτη τους κυκλοφορία, εννοείται πως δεν ήταν καν στο πρώτο τους λαηβ για το west side fest3  αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Οι Bedouin είναι το καλύτερο ελληνικό συγκρότημα και μπορεί ο Φαντασμένιος να έχει κάνει κάμποσα αλλά ποτέ δεν σας έχει πει ψέματα. Γίναμε.

24 June 2017

ο θάνατος της ουτοπίας | Cinematic Orchestra στο Νιάρχο, Wand στο 6dogs

 Ας υποθέσουμε πως ο Φαντασμένιος είναι δισυπόστατος, δηλαδή είναι ένας δυαδικός. Έχει μια ουσία (φύση) αλλά δύο πρόσωπα (υποστάσεις). Η μια υπόσταση είναι ο γνωστός Φαντασμένιος που πληρώνει την εφορία και βρίζει την προϊσταμένη του και η άλλη είναι κάτι σαν πνεύμα που φέρει τις Φαντασμένιες αξίες χωρίς να επηρεάζεται από χωροχρονικά συστήματα. Πριν από έντεκα χρόνια οι δυο υποστάσεις είχαν μια κόντρα καθώς ο Φαντασμένιος ήθελε να πάει στο λαηβ των cinematic orchestra αλλά το πνεύμα δεν. Ο Φαντασμένιος σκεφτόταν πως πρέπει να πάει καθώς το συγκρότημα της ninja tune θα μπορούσε να αποτελέσει γέφυρα για το μέλλον, όπου λογικά θα συμμορφωνόταν, θα άφηνε στην άκρη τα κολεγιακά ροκ και θα το γύρναγε στη τζαζ και μαύρα.  Πήγε ο Φάντα αλλά στην πόρτα είδε sold out γεγονός που τον τάραξε, τι sold out ρε; Εδώ είναι Ελλάδα, πόσους έχει μέσα; Δέκα χιλιάδες έχει και είναι sold out; Δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα.

Πάλι καλά που βρέθηκε αυτός ο μεγάλος ευεργέτης ο Νιάρχος -δηλαδή οι Αμερικάνοι φίλοι μας που του έδωσαν δώρο 16 Λίμπερτυ- ή ακόμα πιο σωστά πάλι καλά που υπήρξε ο Ωνάσης που μπορεί να γάμησε ό,τι εργασιακό δικαίωμα υπήρχε, αλλά από τα λεφτά που έκλεψε έγινε η στέγη γραμμάτων και τεχνών και μετά το ίδρυμα Νιάρχος έπρεπε να απαντήσει και έφτιαξε το Ίδρυμα που οι Ευρωπαίοι δεν το έχουν δει ούτε στα όνειρα τους. Το Νιάρχος είναι σαν αυτόνομο κρατίδιο, απέξω είναι ΕΛΛΑΔΑ και μέσα είναι Ευρώπη, ΕΥΡΩΠΑΡΑ. Μπορεί απέξω να γίνεται ο κακός χαμός με το πάρκινγκ, το ένα αμάξι πάνω στο άλλο και όλα μαζί πάνω σε πεζοδρόμια, γωνίες, χαμός -και όλα αυτά ενώ το ίδρυμα έχει ελεύθερο πάρκινγκ- αλλά μέσα είναι όλα τέλεια "αγάπη μου νομίζω πως δεν πρέπει να πατάς εκεί", "Ορέστη μάζεψε παιδί μου το χαρτάκι και πέτα το στον ειδικό κάδο" κλπ. Σε αυτό το παραμυθένιο μέρος γίνονται εδώ και ένα χρόνο δωρεάν συναυλίες. Και φεστιβάλ όπως το Summer Nostos και όχι Nosotros όπως νόμιζε στην αρχή ο χαζούλης ο Φαντασμένιος. Ε, στα πλαίσια του Summer Nostos ήρθαν οι cinematic orchestra για δεύτερη φορά. Βέβαια τα χρόνια περάσαν και ο Φαντασμένιος όχι μόνο δεν το έριξε στη τζαζ αλλά τουναντίον μαζί με το Φανταπνεύμα έχουν κυριευτεί από μουσικό παλιμπαιδισμό. Λογικά είναι εκείνη η  Α4 που έγραφε Sold out που τράβηξε τον Φαντασμένιο στο λαηβ αυτό, σε συνδυασμό φυσικά με τον υπερχώρο που γίνεται. 

Λοιπόν -με εξαίρεση μικρά λάηβ όπως αυτό του King Elephant που είχε γίνει ψηλά στο φάρο- στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος ο Φαντασμένιος δεν έχει καταφέρει ποτέ να παρακολουθήσει συναυλία. Γιατί θα τον ρωτήσουν πενήντα άτομα "ποιοι είναι αυτοί που παίζουν;", σκυλιά, γατιά, παιδιά πετάγονται από παντού και φυσικά ο μισός κόσμος κουνάει το κινητό στον αέρα ψάχνοντας τον άλλο μισό "που είσαι; είμαι στην 3η ελιά φέρε μπύρες και χαρτάκια από το περίπτερο όχι από μέσα". Πως να πάει έτσι το βλέμμα στη σκηνή; Και εδώ έρχονται οι Cinematic Orchestra. "Τι σκατά κάνουμε εδώ ρε Φαντασμένιο;" λέει το Φανταπνεύμα. "Αυτή η μουσική δεν έχει ίχνος βρωμιάς, όλα είναι τόσο easy σαν εμετός από φιδέ, ok γούστα είναι αυτά και ο καθένας ας ακούει ό,τι θέλει αλλά ρε Φαντασμένιο δεν πρέπει να έχεις δει κάτι πιο βαρετό, καλά κάνεις και κοιτάς το drone. Και να σου πω κάτι Φαντασμένιο αν αυτό το λαηβ γινόταν στο gagarin με 15 ευρώ εισιτήριο δεν θα πήγαινες, έτσι είναι, ήρθες για την φάση, τέτοιος είσαι. Και μη τολμήσεις να πας στον Καμάσι στο γκάζι, γιατί τότε ξέχασε το φανταπνεύμα". Έτσι είναι, καλά τα λέει το πνεύμα, ο κόσμος ενδιαφέρεται κυρίως για το πού θα πάει και δευτερεύοντως για το τι θα δει, αν για παράδειγμα οι Wand αντί για το Six Dogs έπαιζαν στο Μπαγκειον ή το κάθε Μπάγκειον ενδεχομένως να μάζευαν πενταπλάσιο κόσμο. Πέρα από τα λογιστικά η ουσία είναι πως οι Wand γάμησαν και θα γάμαγαν οπουδήποτε, εκτός φυσικά από το Νιάρχος που δεν μπορεί να γίνει σοβαρό λαηβ, καθώς η αύρα των ξέμπαρκων συνεπαίρνει και τις μπάντες (δεν έχετε καμία ελπίδα κύριοι Yo La Tengo). Όσο για τους Cinematic Orchestra ο Φαντσμένιος λέει αντίο για πάντα, τα λέμε σε μια άλλη ζωή και τα cd τους την γλίτωσαν προς το παρόν χάρη στην απεργία της ΠΟΕ ΟΤΑ.

06 June 2017

νεοπαλιοροκ | Besnard Lakes six dogs 01/06

Παρατηρώντας τα line-up των μεγάλων φεστιβάλ του εξωτερικού ο Φαντασμένιος είναι σίγουρος πως η indie κιθαριστική μουσική αν δεν έχει πεθάνει σίγουρα ψυχορραγεί. Εμπορικά, καθώς όποιος ψάξει και νέες μπάντες θα βρει και δισκάρες θα ακούσει. 
Κάπως έτσι έρχονται για λαηβ Πέμπτη βράδυ οι Besanrd Lakes και είναι όλα χαλαρά λες και το Αθηναϊκό κοινό χόρτασε όλο το χειμώνα να βλέπει μπάντες από την βόρεια Αμερική. Ενδεχομένως πριν από δέκα χρόνια αυτό το λαηβ θα γινόταν σε μεγαλύτερο χώρο.  Και για να ολοκληρωθεί αυτή η μαρκετινγκ ανάλυση του εβεντ ας καταγραφεί πως το κοινό είχε μέσο όρο ηλικίας σε φάση έχω προλάβει τις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις, ενώ αθροισμένες οι ώρες που έχουν περάσει σε λαηβάδικα ξεπερνούν τα χρόνια του Neil Young. Χαμός με τα υπονοούμενα.
Τι να γράψει τώρα Φαντασμένιος για ένα αντί χιπι χιπι λαηβ που όσοι πήγαν είναι σίγουρα πιο σοφοί από αυτόν; Εκ του ασφαλούς λοιπόν και για αρχειακούς λόγους να πει ο Φαντασμένιος πως με αυτή τη συναυλία οι Besnard Lakes από φτωχοί Arcade Fire ή πιο σωστά από απομίμηση Band of Horses έγιναν το συγκρότημα που μπορεί για δυο ώρες να παίζει φοβερή ονειροκιθαριστική μουσική, και που τον ανάγκασε να αφήσει τον Lamar στην άκρη για να μελετήσει τους τέσσερις δίσκους που άδικα είχε υποτιμήσει. Με αυτά και με αυτά όποτε γνωρίζει ο Φαντασμένιος κάποια/ον και είναι λίγο διστακτικός για το τι και πως, πολύ απλά θα λέει "ήσουν στους besnard lakes; ήσουν; ωραία είμαστε φίλοι".
 

02 June 2017

baby KUru | Ganja

KU είναι το ορθόδοξο αναλογικό πρότζεκτ του Δημήτρη Παπαδάτου που εις αλλά ηλεκτροπειραματικά εμφανίζεται ως Jay Glass Dubs και The Hydra. Για να είναι ειλικρινής ο Φαντασμένιος δεν ξέρει και ούτε έψαξε να μάθει τι μπορεί να σημαίνει "KU", αλλά το γράμμα U, υπάρχει δυο φορές στο Baby Guru, με τους οποίους έγραψε και αυτό το δισκάκι, στο στούντιο τους, σχεδόν παράλληλα με τα σέσιονς για το δικό τους IV.

Ενδεχομένως να έχουμε να κάνουμε με ένα μουσικό που θέλει να ξεφύγει για λίγο από τον πιο ιδιότροπο κόσμο της ηλεκτρονικής μουσικής παρέα με μια μπάντα που από τη μια θέλει να κάνει τα πάντα, αλλά από την άλλη έχει ασπαστεί φανατικά το less is more οπότε για να ξεμπουκώσει θα έπρεπε να βγάζει ένα δίσκο ανά τρίμηνο. Ένας τύπος που γράφει θεϊκές μελωδίες παρέα με την μπάντα των σπινταρισμένων σπασίκλων. Χμ τι θα γίνει εδώ;
 "Φαντασμένιε χαμός τελειώσαμε και το νέο του KU γαμάει" έλεγε πριν από ένα χρόνο ο Obi και ο Φάντα τον γείωνε "rubicon έχει;", "όχι δεν έχει αλλά" και πετάγεται ένας και τους διακόπτει και μένουμε με το αλλά του Obi στο χέρι. Πράγματι το Ganja δεν έχει τα δυο αθάνατα τραγούδια που είχε το Feathers (rubicon, baby girl), χρειάζεται χρόνο, ακούγεται ολόκληρο εμ χμ αυτό είναι καραμπινάτο deja-vu. Λοιπόν το Ganja δεν έχει rubicon γιατί πολύ απλά είναι ολόκληρο ένα rubicon, οι μελωδίες σπουδαίες μπαρετικές, ενώ η μουσική είναι όπως πρέπει από λιτή (olympic complex) ως του Sun Ra το κάγκελο (A Happening). Μπορείς να ακούς αυτό το δίσκο άνετα, ήρεμα χάρη στις όμορφες μελωδίες και την στρωτή ροή αλλά οι baby gurικες πινελιές από πίσω δεν θα αφήσουν το μυαλό να ρίξει στροφές όσες ακροάσεις και του αφιερώσεις.
O Φαντασμένιος παιδεύτηκε κάμποσο με τούτο το κείμενο διότι πόσες φορές μπορείς να βάλεις σε μια κριτική τις λέξεις όμορφο και μελωδικό; Από την άλλη δε γαμιέται, βάλτε ένα χ σε αυτά που προηγήθηκαν, ακολουθεί η κανονική κριτική για το δίσκο:

Είναι όμορφο, μελωδικό, πανέμορφα μελωδικό και οι άλλοι από πίσω τα γαμάνε όλα, αλλά δεν τα γαμάνε εντελώς, δηλαδή τα γαμάνε όμορφα και είναι τόσο μελωδικά όμορφα, είναι μελωδικά σπαραχτικά μελωδικό και σκάει και ένα χαμογελάκι όμορφο και μελωδικό και μετά παίζει και ένα σχεδόν κενό, αλλά είναι μελωδικό κενό, όμορφο και πάει και πάει, τι καλά που δεν χρειάζεται να πατας το ρηπητ 1 εκ φορές όπως με το rubicon, μωρέ καμιά φορά είναι όμορφα και όταν είσαι εντελώς σκατά, έτσι είναι, και τα τύμπανα στο happening γαμάνε σαν Ιρλανδός βουδιστής, όμορφο, μελωδικό, όμορφο, μελωδικό, όμορφο, μελωδικό, δημοψήφισμα αμέ, όμορφο μελωδικό, τέσσερα, όμορφο, γίγαντας είσαι KU,  μελωδικό, όμορφο, μελωδικό, ο μ ο ρ φ ο, έξυπνες ατάκες στο χώρο, γέλια χαρές, μελωδικό, όμορφο, μελωδικό, όμορφο, μ ε λ ω δ ι κ ο σαν κανένα άλλο ποτέ και πουθενά, ρε το marginalia studio, ρε τι μελωδικές ομορφιές που βγήκαν από εκεί μέσα, είναι το μακρύτερο της τριλογίας;;;; ενδεχομένως ναι.

16 May 2017

νεοwire

 
Κανονικά θα έπρεπε όλο αυτό το μήνα να υπάρχουν εδώ ποστ τύπου λαηβ ρηβιου για west side fest vol 3, Φενεζ, Μπασινσκι και Κορτινι, κυρίως αυτό. Ο μαν όμως εκεί πάνω είχε άλλη γνώμη και έτσι οι μέρες πέρασαν βλέποντας την τριλογία του πολέμου του Αντρέι Βάιντα και διαβάζοντας την Ελλάδα του Χίτλερ του μαλάκα του Μαζάουερ. Για όσους δεν έχουν χρόνο, αλλά αγαπάνε την ιστορία, ας προτιμήσουν τη δεύτερη ταινία της τριλογίας (Κανάλ), ενώ από τον μαλακά Μαζάουερ δώστε σημασία στα πρώτα κεφάλαια και ειδικά αυτά που σχετίζονται με τον λιμό και πετάτε το βιβλίο από το παράθυρο με το που δείτε τη λέξη αντίσταση εκτός αν έχετε μαύρη ζώνη στο ζεν γαμώ τη θεωρία των δύο ακρών γαμώ.
Κόντρα στη φρίκη του πολέμου τα φανταηχεία απασχόλησε κάμποσο ο νέος δίσκος των Wire με τίτλο Silver/Lead. Αν μαζευόταν όλος ο καλός ο κόσμος και έκανε μια λίστα με τις πιο επιδραστικές μπάντες είναι σίγουρο πως οι Wire θα είχαν μια θέση στην εικοσάδα. Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις εμπορικά δεν μπαίνουν σε καμιά λίστα. Θα μπορούσαν ίσως να πάρουν μια γεύση από charts αν στη δεύτερη τους επιστροφή (αρχές των 00s) έβγαζαν το φετινό δισκάκι αντί του σχεδόν πειραματικού δυναμίτη read and burn ep. Ενδεχομένως τότε να σιγόκαιγε ακόμα το καντιλάκι της σπουδαιότητας τους και ο καπνός της φλόγας να μύριζε λίγο hype. Η ιστορία δεν αλλάζει και τελικά αυτό που μένει είναι πως οι Wire φέτος κυκλοφόρησαν τον πιο ευκολοχώνευτο δίσκο του καταλόγου τους, όμως από τη μία το μπραντ νεημ που κουβαλάνε δεν αφορά τα χίπι σαητ, ενώ παράλληλα η στροφή εις τη δημοτική ελλοχεύει τον κίνδυνο να χάσουν την εύνοια και των ολίγων αβαντ ελιτ αρτι, που αποτελούσαν το μόνιμο στήριγμα τους όλα αυτά τα χρόνια. 
Αφήνοντας τον επαγγελματικό προσδιορισμό και περνώντας στο μουσικό κομμάτι, το μινιμαλ ξερό παίξιμο -σήμα κατατεθέν- είναι εδώ ενωμένο δυνατό αλλά την ίδια στιγμή μπορούν να θυμίζουν την παλιοσειρά τους, The Go-Betweens (Diamonds In Cups), έως τα ποστ πανκ ανιψάκια τους Interpol (Sleep On the Wing). Ξεχνώντας μόδες, τάσεις, νούμερα και σουξουμουξου μανταλάκια οι Wire έκαναν ένα δίσκο που ακούγεται ευχάριστα, ολόκληρος, πολλές φορές.

29 April 2017

error 404, το ποστ που αναζητάτε δεν υπάρχει

Είδε ένα όνειρο ο Φαντασμένιος χτες. Ηλιαχτίδες της δωδέκατης μεσημεριανής χτύπησαν τα μάτια του τα οποία μετά κόπων και εκ του δεξιού χεριού σκιαζόμενα αποκάλυψαν το σκηνικό. Ήταν οριζοντιωμένιος στο γρασίδι. Δίπλα είναι μια εκκλησία που βαράνε οι καμπάνες σαν ηλεκτρικές κιθάρες και μια αντρική φωνή σαν της Elizabeth Fraser ψέλνει κάτι αβάσταχτα χαρμολυπητερό. Ο Φαντασμένιος σηκώνεται και με αργή κίνηση μπαίνει μέσα στο ναό. Με το που περνάει την πόρτα ο τόπος σείεται, οι άγγελοι φεύγουν από τις τοιχογραφίες και σαν διάολοι χορεύουν ενώ τα ντουβάρια πάλλονται και είναι όλα τόσο έντονα σαν να βρίσκεσαι πάνω σε περιστρεφόμενο αστέρι που πέφτει στη γη με 1εκ χιλιόμετρα την ώρα. Χαμός. Η φάση κρατάει 5:39 και τότε μια μελωδική γαλήνη επικρατεί. Δεν ξέρει γιατί αλλά ο Φαντασμένιος σκέφτεται τι θα γινόταν αν το 1994 οι Slowdive είχαν μια μηχανή του χρόνου και μπορούσαν να γράψουν ένα δίσκο με υπολογιστές και πετάλια τεχνολογίας 2017. Πέφτει σκοτάδι, και  στην άλλη άκρη διακρίνεται μια άδεια μπάρα. Ο Φαντασμένιος κάθεται στο σκαμπό, ο μπάρμαν του δίνει ποτό και του ζητάει συγγνώμη που κάποτε είχε πει ένα σωρό κακά λόγια για αυτόν χωρίς στην πραγματικότητα να τον ξέρει. Αντί να χρυσώνεις το χάπι, βάλε άλλο ένα, η ζωή συνεχίζεται, βάλε άλλο ένα. 
Είναι ξεκάθαρα ένα όνειρο, δεν μπορεί να συμβαίνουν στα αλήθεια όλα αυτά δηλαδή πως γίνεται τώρα να ακούγεται μια νότα από το εκκλησιαστικό όργανο, να ανάβουν όλα τα φώτα και τα κεριά και από την πόρτα μπαίνουν εκατοντάδες γυναίκες, με χρυσά μαλλιά φυσικά. Τι στον πούτσο είχε μέσα αυτό το ποτό ρε πούστη μου; Μόνο σε όνειρο γίνονται αυτά, όλοι το ξέρουν αυτό. Σκάνε οι μελωδίες από τον ουρανό, όλοι κοιτάνε κάτω, φακ είναι τόσο όμορφη η φάση που για πρώτη φορά ο Φαντασμένιος δεν θέλει να γυρίσει το χρόνο πίσω, στην πραγματικότητα νομίζει πως δεν χρειάζεται πλέον χρόνος. Όπως έχεις καταλάβει φίλε Φαντασμένιο είσαι παρόν σε μια κηδεία, λέει ο μπάρμαν. Σε λίγα λεπτά λευκός θόρυβος και μελωδίες θα ηχήσουν δυνατά, στο κέντρο του δωματίου είναι το κουτί με την τέφρα της νοσταλγίας πήγαινε πάρ'το και βγες έξω. Μια μελωδία στο πιάνο. Χωρίς να γίνει έκρηξη το κουτί ανατινάζεται και καθώς πέφτουν οι στάχτες ο Φαντασμένιος ξυπνάει. Έχετε οκτώ λεπτά να σας μιλήσω για τους σωτήρες μας τους Slowdive;