19 March 2017

Reckoning - rapid eye movement #108

Όπως είναι ευρέως γνωστό ο Φαντασμένιος αναγνωρίζει τη δισκογραφία των R.E.M. μέχρι και το δίσκο Reveal. Το ερώτημα που τίθεται σήμερα στα πλαίσια της σειράς ποστ rapid eye movement είναι το εξής, ποιος είναι ο χειρότερος δίσκος των rem; Κατά την αναγνωρισμένη από τον Φαντασμένιο περίοδο φυσικά.  
Την δύσκολη απάντηση την έχετε ήδη στις οθόνες σας και αν για το μουσικό μέρος μπορεί να υπάρξει κάποια συζήτηση στο θέμα της εικόνας ο Φαντασμένιος είναι κάθετος, το Reckoning έχει ένα κακό εξώφυλλο. O δεύτερος δίσκος των r.e.m. κυκλοφόρησε ένα χρόνο αμέσως μετά το murmur. Η πρώτη μεγάλη τους περιοδεία με το murmur έχει ως αποτέλεσμα ο ήχος του νέου δίσκου να μοιάζει με λαηβ ηχογράφηση (reckoning δεν είχαν πει και οι Greatful Dead τον λαηβ δίσκο τους;). Σφιχτός ρυθμός, καθαρά φωνητικά με ελάχιστες προσθήκες στη μίξη, και μια γενικότερη αίσθηση πως παίζουν οι τέσσερις τους σε ένα άδειο δωμάτιο. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται κάπως lo-fi αλλά περιέργως δεν είναι (με εξαίρεση τον μικροφωνισμό στο 2:00 του little america). Ο δίσκος μοιάζει να είναι out of time (προς τα μπρος) ακόμα και όταν πρόκειται για την αρχική έκδοση και όχι την deluxe remastered του 2000κάτι. Είναι ίσως το σημείο που κερδίζουν ακόμα και τους new wave ήρωές τους, για παράδειγμα το Porcupine των Echo & The Bunnymen δεν μπορεί να κρύψει ούτε μήνα από την ηλικία του (έτος παραγωγής 1983).
Ο χειρότερος δίσκος των r.e.m. έχει μια φονική τριάδα - So. central rain (I'm sorry), Pretty Persuasion και Time after Time - που δίνει κάποιο δίκιο σε όσους τον θεωρούν τον καλύτερο ή ένα από τους καλύτερους της μπάντας. Το κλασικό So. central rain (I'm sorry) είναι το στερεοϊσομερές του Apologist από το Up, το Pretty Persuasion έχει μια ακαταμάχητη μελωδία και θα ήταν η σίγουρη η επιλογή του Φαντασμένιου αν έπρεπε να επιλέξει ένα τραγούδι από το δίσκο για το best of, ενώ το Time after Time είναι μια χαρά κομμάτι και αφήστε τον Malkmus να λέει στο unseen powr of the picket fence πως είναι το λιγότερο αγαπημένο του. Μια χαρά τραγούδι είναι και ιστορικής σημασίας καθώς το το ριφ που παίζει ο Buck μετά το ρεφρέν το ακούμε και πάλι μετά από χρόνια και πιο πομπώδες στο turn you inside-out, ενώ όταν ο Stipe φωνάζει hey στο 3:32 σημειώνεται η πρώτη στιγμή μεγαλειώδους ντερτιού της μπάντας. 
Μια που είναι μόλις ο δεύτερος δίσκος, μια που το γράψανε γρήγορα και μοιάζουν συνθετικά να το ψάχνουν, το μάλλον άνευρο camera έγινε το σπουδαίο the flowers of Guatemala (στο Lifes Rich Pageant). Κάπως έτσι σκάει και το alternative country/americana/πες το όπως θες (don't go back to) Rockville και σκέφτεται ο Φαντασμένιος πως αν δεν υπήρχαν οι R.E.M. ίσως από τη δεκαετία του 90 να είχε απαγορευτεί στους φλώρους να κρατάνε κιθάρα και θα ακούγαμε μουσική μόνο από αλήτες μάγκες σούπερ ιδιότροπες ψωνάρες.   

/το παρόν ποστ είναι μέρος του διηνεκούς αφιερώματος στους rem με μικρά ποστ στα οποία ο Φαντασμένιος θα αναφέρει αγαπημένες πληροφορίες χωρίς τη βοήθεια των ιντερνετς αλλά μονάχα από μνήμης. Κατά συνέπεια ενδέχεται πολλές από τις πληροφορίες να είναι λάθος. /
 

06 March 2017

fourth gear, it's like a flight

Μπήκε η άνοιξη και θέλετε να πάρετε το αμάξι να πάτε μια εκδρομή αλλά διστάζετε λίγο γιατί έχετε βαρεθεί να ακούτε τα ίδια και τα ίδια; Τα ακραία μουσικά φαινόμενα με υψηλό αίσθημα ευθύνης σας παρουσιάζουν τις νέες αγαπημένες μουσικές κυκλοφορίες! Βάλτε πρώτη και φύγαμε!


Από την μακρινή Ισλανδία μας έρχονται οι Fufanu και κάπου εδώ τελειώνει το εύθυμο εκ του εγχειριδίου γράψιμο και διαβάζουν οι 2-3 που μένουν πάνω από δέκα δευτερόλεπτα στο μπλογκ. Το Sports είναι ένας δίσκος της ποστ πανκ, ποστ ποπ πανκ μάλλον με ολίγη από μοτόρικ. Στην πραγματικότητα η αισθητική του δίσκου δεν συντονίζεται με την τρέχουσα (μαύρη) Φαντασμένια διάθεση αλλά είναι πραγματικά πανέμορφες και οι δέκα συνθέσεις, δηλαδή νο φιλερς και σπάμε το κεφάλι μας να βρούμε από τα έχουν κλέψει όλα αυτά. Τραγουδάρες έχει, εξωφυλλάρα γουες αντερσονική έχει, βγάζεις το Αθήνα - Θεσσαλονίκη για πλάκα.

Οι Froth είναι το σχήμα δυο φίλων με τόσο μεγάλο απόθεμα σε χιούμορ που σκέφτηκαν να κοροϊδέψουν τη μουσική βιομηχανία κάνοντας ένα συγκρότημα που δεν παίζει μουσική. Έφτιαξαν σαητ, έστελναν δελτία τύπου, μέχρι και δίσκο ήταν έτοιμοι να βγάλουν ο οποίος φυσικά θα ήταν εικοσάλεπτο κενό. Όλα αυτά μέχρι τι στιγμή που βρέθηκαν σε ένα μικρό φεστιβάλ όπου την τελευταία στιγμή ακύρωσε ένα συγκρότημα και βρέθηκαν στη σκηνή. Η εμφάνιση τους ήταν φυσικά καταστροφική αλλά στάθηκε αφορμή για να αποφασίσουν να εξασκηθούν και να γράψουν μουσική. Σχεδόν 5 χρόνια μετά κυκλοφορούν τον τρίτο τους δίσκο Outside (briefly), ένα dream pop shoegaze διαμαντάκι που ο Φαντασμένιος θα πέταγε τα ακουστικά του στον αέρα αν το πιάσουν σε απόδοση οι νέες κυκλοφορίες των πάλαι ποτέ απόστολων του είδους Ride και Slowdive. Ιδανικό για απογευματινές διαδρομές τύπου Ηράκλειο - Χανιά με τον καταδυόμενο ήλιο κόντρα. 
 
Το Sincerely των Dude York θα σας βοηθήσει με άνεση να περάσετε τις νέες πίστες στην Κορίνθου- Πατρών. Κάργα 90s αλτερνατιβ ποπ ροκ με κάμποσες καλές στιγμές όπως το υπέροχο εναρκτήριο Black Jack. Ευχάριστο άκουσμα που λογικά δεν θα κερδίσει ποτέ την πλήρη προσοχή σας και πάλι καλά γιατί ως γνωστών don't mess with Κορίνθου- Πατρών. Πάντως αν είχαμε 1996 θα ακούγατε τα tonight και love is και θα το σκάγατε το πεντοχίλιαρο χωρίς πολλά πολλά.


04 March 2017

αυτό δεν είναι λαηβ ρηβιού για τους Swans στο gagarin205, ουστ από εδώ

Τα έλεγε ο Φαντασμένιος αλλά εσείς δεν τον ακούγατε. Τα λέει ο Φαντασμένιος αλλά ποιος τον ακούει; Κανένας, ούτε ο ίδιος ο Φαντασμένιος δεν ακούει τον εαυτό του, καθώς παρότι το 2013 σε ετούτο εδώ το ποστ έγραφε ξεκάθαρα πως διακόπτει κάθε έπαφη με τους Swans, τσουπ νάτος πάλι στο Gagarin. Και όλα αυτά ενώ στο μεσοδιάστημα ο Gira έχει κατηγορηθεί για βιασμό και ο Φαντασμένιος έχει χάσει το γόνατο του. Τι ώθησε άραγε τον τραυματισμένιο μπλογκερ σε αυτή την τσιπριά; Σίγουρα δεν έπαιξε ρόλο η παρουσία του Ψαραντώνη που μπορεί στα διεθνή προχώ περιοδικά να βρίσκεται μια σελίδα μετά τους κάθε  Swanηδες, αλλά σε μια συναυλία με τόσο χαμηλό ήχο το μόνο που κατάφερε είναι να χαρίσει ένα επικό βλέμμα απορίας στον Φαντασμένιο όταν άκουγε κάποιους να του ζητάνε να παίξει και άλλο. 
Oκ ακραία μουσικά φαινόμενα είμαστε εδώ, δεν κολλάμε, πάμε παρακάτω, πού είναι οι ωτοασπίδες; ΩΠΑ ΤΙ ΓΑΜΉΣΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ; Σαν οι Mogwai του Ten Rapid να διασκευάζουν εμ δεν, ατυχές παράδειγμα οι Swans είναι πρωτομάστορες του είδους, εμ τέλος πάντων η αρχή ήταν εντυπωσιακή με τα ντεσιμπέλ να είναι κάμποσα, αλλά μάλλον ακίνδυνα. Καλά όλα αυτά αλλά ο τύπος είναι μαλάκας. Από τη φάτσα φαίνεται. Και το καουμπόικο καπέλο. Βέβαια θα πεις αγαπημένη αναγνώστρια και ποιος μουσικός δεν είναι μαλάκας; Εδώ ο καθένας έχει τα προσωπικά του όρια και χτες το βράδυ ο Φαντασμένιος τα ξεπέρασε. Όσο καλός και να ήταν ο ήχος, ο Φαντασμένιος δεν μπόρεσε - δεν ήθελε - ποτέ να ανταλλάξει το παραμικρό συναίσθημα με αυτόν τον τύπο. Με το που άρχισε τα μμμμμμ και τα λοιπά μάμπο τζάμπο, ο Φάντα φοβήθηκε μην τον πετύχει καμιά μετα-ενέργεια του μαλάκα οπότε διακριτικά σύρθηκε παραπλεύρως εκτός. Ήταν ένα λάθος λοιπόν το οποίο υπό συνθήκες sold out gagarin και ελλείψει χιαστών σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση δεν ήταν ό,τι καλύτερο για το ξεκίνημα του μήνα που τα ακραία μουσικά φαινόμενα θα κλείσουν δέκα χρόνια.

27 February 2017

Einstürzende Neubauten | έτσι δεν γαμάνε αυτοί που τους χρωστάτε

Λοιπόν, αυτό δεν είναι ένα ακόμα επεισόδιο της σειράς ο Φαντασμένιος γαμάει το ίντερνετ, σπάει τα στερεότυπα κλπ. Ο μόνος λόγος που άργησε ένα μήνα το ποστ για το λαηβ των Einstürzende Neubauten ήταν πως βαριόταν να γκουκλάρει το όνομα τους. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που έχει γραφτεί σε τούτο το μπλογκ, καμία σχέση με τους γνωστούς φαντασμένικους ξυπνιτζιδισμούς. Λοιπόν μια χαρά ήταν η συναυλία των Einstürzende Neubauten, παίξανε τις μεγάλες τους επιτυχίες (sic), ο κόσμος από κάτω να κοιτά αποσβολωμένος, ατμόσφαιρες κλπ όλα στο φουλ και ο Μπλίξα να τα βάζει με φωτογράφους, με τον κόσμο με τα πάντα όλα ή να λέει φοβέρα αστεία, ξέρετε ειρωνικά. Θα ήταν τέλεια λοιπόν, θα είχαμε μπουκώσει δάκρυα από τις συγκινητικές  στιγμές και τα γέλια, μη τα ξεχνάμε τα γέλια, φοβερό χιούμορ ο Μπλίξα ε. Αλλά. Αλλά μας το χάλασαν οι λεπτομέρειες. Πρώτο πρόβλημα ήταν το εισιτήριο που έγραφε πάνω fuzz productions με αποτέλεσμα αρκετοί να πάνε στο στο fuzz, ενώ ο Φαντασμένιος ηλιθιότερος όλων να πάει στο Academy με αποτέλεσμα να χάσει 32 λετπά (= 9 ευρώ) από τη συναυλία.
Το δεύτερο οφσαιντ των Einstürzende Neubauten ήταν το μακ μπουκ που είχε ο πληκτράς. Δεν μπορούσε  και εφόσον έχει περάσει ένας μήνας δεν θα χωνέψει ποτέ ο Φαντασμένιος το γεγονός πως κουβαλούν 800 κιλά εξοπλισμού μεταξύ των οποίων κάτι άδεια μπιτόνια βενζίνης διότι ο ήχος που κάνουν όταν τα βαράς είναι τόσο ξεχωριστός, αλλά δεν έχουν πρόβλημα τα βιολιά να τα παίζει το κομπιούτερ. Τσάμπα η νταλίκα που είχαν παρκάρει στην ιερά οδό. Είναι το πιο δήθεν λαηβ που έχει δει ο Φαντασμένιος; Ο Μπλίξα φόραγε ένα φοβερό κουστούμι αλλά ήταν ξυπόλητος, χμ ας μην το πάμε στο δήθεν, ας το πάμε πως η ενέργεια της Ιερής πόλης έστειλε τον Φαντασμένιο στο Academy όπου έπαιζαν οι Dropkick Murphys, αυτός την αγνόησε, της πήγε κόντρα και καλά να πάθει. 
Είναι.   


05 February 2017

ντραφτ 3/ bazooka μέσα σου χωράει

Ξεσκίζει το ιντερνετ ο Φαντασμένιος. Το έχει βάλει κάτω και το πατάει. Τι το πατάει; ΤΟ ΓΑΜΑΕΙ. Ακόμα ένα ποστ λοιπόν για ένα λαηβ που έγινε στο six dogs πριν 2000 χρόνια. Οι Bazooka. Απίστευτη ρυθμ σέκσιον, κιθάρες του διαόλου και περφορμανς άνετο σαν ντρίπλα του Μέσι σε παίχτη της Αλμπαθέτε. Η εμφάνιση της μπάντας ενισχύει την φαντασμένια πεποίθηση πως η άχρηστη γενιά είναι ένας κλασικός δίσκος που θα ακούμε και μετά από 20 χρόνια (ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΕ). Πέρα από τα τεχνικά αν κάτι έχει αλλάξει από την τελευταία φορά που τους είχε δει ο Φάντα (πάλι στο 6 dogs πριν 2-3 χρόνια;) είναι πως φαίνεται να το ζουν, δηλαδή όλοι το ζουν αλλά πως να το πει ο Φαντασμένιος, άντε να το πει, δεν είναι χομπίστες ρε παιδάκι μου. Άντε το είπε. Σαν το σαπόρτ, τους ΤΣοΠ που από τη μία το έχουν δουλέψει το πράγμα από την άλλη βγάζουν ένα "η ζωή που δεν έζησα" ή πιο σωστά "είμαι πανκ και έχω καταθέσεις". Θέλει κουράγιο πάντως να βλέπεις μετά τους Bazooka και να μην το παρατάς.

04 February 2017

ντραφτ 2/ larry gus ολέ ολέ ολέ

Λοιπόν μένουμε στη σειρά ποστς με τίτλο "ντραφτ".  Στο σημερινό, ντραφτ 2, ο Φαντασμένιος θα του γαμήσει κάμποσο καθώς έχουν περάσει σχεδόν χίλια χρόνια από τo λαηβ του λάρυγγας στο six dogs. Δηλαδή θα του γαμήσει όσο δεν πάει στην πραγματικότητα, α και καλό μήνα. 
Γάμησε το λαηβ του λαρυγγα. Όπως είπε ένα φίλος του Φάντα, είναι γαμάτος ο λάρυγγας έχει βρει τη φάση του,  έχει βάλει τον εαυτό του στα λαηβ. Αυτό ακριβώς, πολύ σωστό και τεράστια μαλακία που δεν το έγραψε πρώτος ο Φάντα. Ακόμα μεγαλύτερη μαλακία που δεν το έκλεψε, έτσι και αλλιώς κανείς δεν διαβάζει, φίλος ή μη. Αυτή η αυθεντική ειλικρίνεια θα το φάει το μπλογκ. Ο Λάρυ πιθανότατα διερωτήθηκε κάποια στιγμή "τι μπορεί να κάνει φοβερή μια συναυλία όπου πάνω στη σκηνή είναι ένας μόνο άνθρωπος που πατάει κουμπάκια;" Ίσως τότε ξεπρόβαλε  μπροστά του σαν την παναγία η μορφή του Dan Deacon ή απλά να είπε δε γαμιέται θα είμαι ο εαυτός μου και ας γίνει ό,τι είναι να γίνει. Κούμπωσε ένα μακρύ καλώδιο στο μικρόφωνο και πάει η διάδραση σύννεφο. 
Καθότι λάρυγγας ίσον μανιακός δουλευταράς, έχει φτάσει στο σημείο όπου  μπορεί να κερδίζει το ενδιαφέρον ακόμα και θεατών που δεν βρίσκουν κανένα σημείο επαφής με τη μουσική του. Η τελευταία αυτή εμφάνιση ήταν μάλλον η καλύτερη στην Αθήνα που λογικά είναι το χειρότερο μέρος για τον λαρυγγας γιατί οι Αθηναίοι είναι μεγάλες μορφές, σπουδαίοι τύποι, κάργα κουλ. Στην πραγματικότητα είναι πιο σπουδαίοι και από τον τύπο πάνω στη σκηνή.  Ωστόσο με μαεστρικό τρόπο ο Larry Gus έφερε τα πάνω κάτω με μια σούπερ εκτέλεση του Άγγελος Κυρίου στο οποίο κάνει φοβερά πράγματα για κανά εικοσάλεπτο (;), τραγουδάει για την κουμπάρα του (;) όπως πριν από ένα χρόνο είχε κάνει για τον Φαντασμένιο (;), ενδεχομένως. Ευτυχώς που δεν διαβάζει κανείς.  
Το σίγουρο είναι πως στο six dogs φυσά ο αέρας της ευτυχίας όταν ξεκινά να παίζει το nazgonya δηλαδή το πιο πανζουρλιστικό του κομμάτι. Τι θα γίνει; Θα το γκρεμίσουμε; Και κάπου εκεί κάνει μια παύση ο LG και λέει πως το τραγούδι προέρχεται από έναν εφιάλτη του όπου ήταν τόσο αποτυχημένος που οι άνθρωποι τον κάρφωναν σε ένα μαχαίρι λες και ήταν χαρτάκι που καρφώνεις σε αυτά τα καρφιά γραφείου paper spike τα λένε στα ξένα. Και συνεχίζει το κομμάτι και το χαντακώνει, το οποίο θέλει προσπάθεια, αλλά τα καταφέρνει, ζητάει συγγνώμη και αποχωρεί. Εμ. Ρε μπας; ΤΟΝ ΠΟΥΣΤΗ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΕΠΙΤΗΔΕΣ! Μεγαλοφυές αν ήταν σχεδιασμένο αλλά και να μην ήταν ακόμα καλύτερα καθώς τι καλύτερο από μια αυθεντική ειλικρινή στιγμή; Σε κάθε περίπτωση ο λάρυγγας μετά τον εαυτό του έβαλε και τον κόσμο στα λαηβ.