05 February 2017

ντραφτ 3/ bazooka μέσα σου χωράει

Ξεσκίζει το ιντερνετ ο Φαντασμένιος. Το έχει βάλει κάτω και το πατάει. Τι το πατάει; ΤΟ ΓΑΜΑΕΙ. Ακόμα ένα ποστ λοιπόν για ένα λαηβ που έγινε στο six dogs πριν 2000 χρόνια. Οι Bazooka. Απίστευτη ρυθμ σέκσιον, κιθάρες του διαόλου και περφορμανς άνετο σαν ντρίπλα του Μέσι σε παίχτη της Αλμπαθέτε. Η εμφάνιση της μπάντας ενισχύει την φαντασμένια πεποίθηση πως η άχρηστη γενιά είναι ένας κλασικός δίσκος που θα ακούμε και μετά από 20 χρόνια (ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΕ). Πέρα από τα τεχνικά αν κάτι έχει αλλάξει από την τελευταία φορά που τους είχε δει ο Φάντα (πάλι στο 6 dogs πριν 2-3 χρόνια;) είναι πως φαίνεται να το ζουν, δηλαδή όλοι το ζουν αλλά πως να το πει ο Φαντασμένιος, άντε να το πει, δεν είναι χομπίστες ρε παιδάκι μου. Άντε το είπε. Σαν το σαπόρτ, τους ΤΣοΠ που από τη μία το έχουν δουλέψει το πράγμα από την άλλη βγάζουν ένα "η ζωή που δεν έζησα" ή πιο σωστά "είμαι πανκ και έχω καταθέσεις". Θέλει κουράγιο πάντως να βλέπεις μετά τους Bazooka και να μην το παρατάς.

04 February 2017

ντραφτ 2/ larry gus ολέ ολέ ολέ

Λοιπόν μένουμε στη σειρά ποστς με τίτλο "ντραφτ".  Στο σημερινό, ντραφτ 2, ο Φαντασμένιος θα του γαμήσει κάμποσο καθώς έχουν περάσει σχεδόν χίλια χρόνια από τo λαηβ του λάρυγγας στο six dogs. Δηλαδή θα του γαμήσει όσο δεν πάει στην πραγματικότητα, α και καλό μήνα. 
Γάμησε το λαηβ του λαρυγγα. Όπως είπε ένα φίλος του Φάντα, είναι γαμάτος ο λάρυγγας έχει βρει τη φάση του,  έχει βάλει τον εαυτό του στα λαηβ. Αυτό ακριβώς, πολύ σωστό και τεράστια μαλακία που δεν το έγραψε πρώτος ο Φάντα. Ακόμα μεγαλύτερη μαλακία που δεν το έκλεψε, έτσι και αλλιώς κανείς δεν διαβάζει, φίλος ή μη. Αυτή η αυθεντική ειλικρίνεια θα το φάει το μπλογκ. Ο Λάρυ πιθανότατα διερωτήθηκε κάποια στιγμή "τι μπορεί να κάνει φοβερή μια συναυλία όπου πάνω στη σκηνή είναι ένας μόνο άνθρωπος που πατάει κουμπάκια;" Ίσως τότε ξεπρόβαλε  μπροστά του σαν την παναγία η μορφή του Dan Deacon ή απλά να είπε δε γαμιέται θα είμαι ο εαυτός μου και ας γίνει ό,τι είναι να γίνει. Κούμπωσε ένα μακρύ καλώδιο στο μικρόφωνο και πάει η διάδραση σύννεφο. 
Καθότι λάρυγγας ίσον μανιακός δουλευταράς, έχει φτάσει στο σημείο όπου  μπορεί να κερδίζει το ενδιαφέρον ακόμα και θεατών που δεν βρίσκουν κανένα σημείο επαφής με τη μουσική του. Η τελευταία αυτή εμφάνιση ήταν μάλλον η καλύτερη στην Αθήνα που λογικά είναι το χειρότερο μέρος για τον λαρυγγας γιατί οι Αθηναίοι είναι μεγάλες μορφές, σπουδαίοι τύποι, κάργα κουλ. Στην πραγματικότητα είναι πιο σπουδαίοι και από τον τύπο πάνω στη σκηνή.  Ωστόσο με μαεστρικό τρόπο ο Larry Gus έφερε τα πάνω κάτω με μια σούπερ εκτέλεση του Άγγελος Κυρίου στο οποίο κάνει φοβερά πράγματα για κανά εικοσάλεπτο (;), τραγουδάει για την κουμπάρα του (;) όπως πριν από ένα χρόνο είχε κάνει για τον Φαντασμένιο (;), ενδεχομένως. Ευτυχώς που δεν διαβάζει κανείς.  
Το σίγουρο είναι πως στο six dogs φυσά ο αέρας της ευτυχίας όταν ξεκινά να παίζει το nazgonya δηλαδή το πιο πανζουρλιστικό του κομμάτι. Τι θα γίνει; Θα το γκρεμίσουμε; Και κάπου εκεί κάνει μια παύση ο LG και λέει πως το τραγούδι προέρχεται από έναν εφιάλτη του όπου ήταν τόσο αποτυχημένος που οι άνθρωποι τον κάρφωναν σε ένα μαχαίρι λες και ήταν χαρτάκι που καρφώνεις σε αυτά τα καρφιά γραφείου paper spike τα λένε στα ξένα. Και συνεχίζει το κομμάτι και το χαντακώνει, το οποίο θέλει προσπάθεια, αλλά τα καταφέρνει, ζητάει συγγνώμη και αποχωρεί. Εμ. Ρε μπας; ΤΟΝ ΠΟΥΣΤΗ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΕΠΙΤΗΔΕΣ! Μεγαλοφυές αν ήταν σχεδιασμένο αλλά και να μην ήταν ακόμα καλύτερα καθώς τι καλύτερο από μια αυθεντική ειλικρινή στιγμή; Σε κάθε περίπτωση ο λάρυγγας μετά τον εαυτό του έβαλε και τον κόσμο στα λαηβ.

 

24 January 2017

ντραφτ1/ οι Boris και ο Yves Tumor

 Η αλήθεια είναι στο Πάτερσον και ο Φαντασμένιος ποτέ δεν πεθαίνει μοναχά ένα μήνα αράζει και μετά ξαναγράφει ποστ, που δικαίως δεν θα διαβάσει κανείς. Διότι δεν υπάρχει κανένας λόγος για να κάτσει να διαβάσει ο άλλος την σήμερον ημέρα λαηβ ρηβιού μπαγιάτικο διμήνου. Από την άλλη κάποιος ίσως πει πως δεν γίνονται συναυλίες οπότε ρίχτα ρε μένιο που θα ξεχάσουμε πως είναι να πηγαίνεις σε λαηβ γαμώ τον Κουρουμπλή γαμώ.
Οι Boris. Α ρε μένιο δεν έγραψες ρε για τους Boris. Θα έγραφες ένα ποστ με τίτλο "Boris και καλύτερα" και θα γινόταν ο χαμός. Τέλος πάντων, οι Boris στο fuzz ήταν όσο καλοί είναι στους δίσκους τους.  Δεν πρόκειται για ακόμα μια φαντασμενική πυθιακή ντρίπλα. Όποιος κάθεται στο σπίτι και ακούει Boris δύο ώρες δυνατά είναι σίγουρο πως απόλαυσε το λαηβ, όποιος όμως (φώτα στον Φαντασμένιο) τους έχει για ξεπέτα πώρωσης λογικά δεν πλανεύτηκε από τις γιαπωνέζικες φερομόνες, δηλαδή σε κλίμακα Kevin Shields ίσα που πιάνουν η βάση. 
Σε άλλα παλιά, ο Φάντα βρέθηκε και στο λαηβ του Yves Tumor, o δίσκος του οποίου αν γινόταν τώρα η φανταλίστα θα ήταν κάπου στο 12. Όπου λαηβ, ο Yves Tumor να σουλατσάρει το ρομαντσο με ένα ασύρματο μικρόφωνο ενώ τα ηχεία βαράνε μουσικές που όσο φαντασμένος και να είσαι δύσκολα μπορείς να συσχετίσεις με το σκοτεινοεύθραυστο  serpent music.

pic via boris fb

21 December 2016

φανταένα

Δίσκος της χρονιάς για τα ακραία μουσικά φαινόμενα είναι το Devil Music των The Men. Φέτος ήταν μια από τις σπάνιες φορές που είχε μπει ο Νοέμβρης για τα καλά και ο Φαντασμένιος δεν είχε #1. Πώς φτάσαμε όμως εδώ; Ούτε φίλους τους έχει, ούτε ξαδέρφια του είναι, δεν έχουν εμφανιστεί σε καμία τρέντι λίστα, ενώ ούτε για επίδειξη ψαγμενιάς προσφέρονται, καθώς έχουν περάσει ήδη πέντε χρόνια από τότε που ήταν χιπ.
Ο λόγος είναι εξωμουσικός και η ρίζα του είναι στην επική ανατροπή ύφους που επιχείρησαν. Ο Φαντασμένιος ήταν σε διάσταση με τη μπάντα μετά την κλάσικ ροκ σούπα του tomorrow's hits, και μάλλον περίμενε στη γωνία για να κράξει την επόμενη κυκλοφορία τους η οποία θα μπορούσε να είναι μια κάντρι ροκ βαρεμάρα. Αμ δε. Βλέπει ο Φαντασμένιος το άγριο εξώφυλλο και τον τίτλο και λέει, λες; Και το βάζει. Ο ήχος είναι τόσο ωμός που ψάχνει να δει αν πρόκειται για ντέμο ή καμιά bootleg ηχογράφηση. Όχι, είναι ο νέος τους δίσκος τον οποίο μάλιστα κυκλοφορούν μόνοι τους. Μη νομίζει κανείς πως ανοίγουν κάνα νέο δρόμο στο lo-fi, εδώ δεν υπάρχει ούτε νανοδευτερόλεπτο που να μπορεί να συσχετιστεί με τις λέξεις πρωτοτυπία, πρωτοπορία. Μέσα στο χαμό ανεμίζουν οι σημαίες θρύλων όπως οι Stooges, Wipers, και φυσικά Husker Du. Και κάπως έτσι από τη μέρα κυκλοφορίας του ο Φαντασμένιος το ακούει ασταμάτητα, ακόμα και κατά τη διάρκεια της blogovision, σπάζοντας έτσι την παράδοση του να ακούει μόνο το δίσκο για τον οποίο γράφει το ποστ της ημέρα.
  Ενδεχομένως ο Φαντασμένιος να περνάει μια πρώιμη κρίση  μέσης ηλικίας. Ενδεχομένως να είναι μια στιγμή αυτογνωσίας και παραδοχής του γεγονότος πως δεν θα φτάσει ποτέ στο σημείο - ωριμότητας λένε κάποιοι - να πετάξει όλα τα αγαπημένα του δισκάκια και να ακούει μόνο τζαζ και μαύρα. Ενδεχομένως να φταίει και εκείνο το απόγευμα όπου σε μια κοινωνική υποχρέωση/εκδήλωση παρατηρούσε με βαρεμάρα τον κόσμο και σκεφτόταν πως χρειάζεται μια ριζική/επαναστατική αλλαγή στον τρόπο ζωής/συμπεριφοράς. Δεν μπορεί να το προσδιορίσει με λέξεις αλλά μουσικά ξεκινάει με τον πάτο αυτής της λίστας (Bazοoka) και φτάνει στην κορφή της όπου σχάζεται στην ήρεμη/μελαγχολική συνιστώσα (Grumbling Fur) και την άγρια ακατέργαστη διαολεMENη καλή ώρα, γαμώ το 2016 γαμώ. Ακολουθεί το ποίημα με τίτλο "εντάξει"

κάνατε μπάντα και την είπατε The Men; Δεν υπάρχετε στο γκουγκλ
φύγατε και από την Sacred Bones; Αντίο τρέντι λίστες 
Σας γύρισε η βίδα; Θυμίζετε Leave Home. Μπράβο σας.
Εντάξει

το 2016 ήταν μια πούτσα ΝΑ.
φεύγει ο φάντα από τη δουλειά
και σας βάζει δυνατά
ΔΥΝΑΤΑ ΔΥΝΑΤΑ ΔΥΝΑΤΑ
ως να σπάσουνε τα αυτιά
ΤΟΥ ΔΙΠΛΑ
Εντάξει 

~~~~~~~o~~~~~~~
φανταλίστα 2016

1. Men - "Devil Music"
2. Grumbling Fur - "Furfour"
3. Ice_eyes - "New Frame"
4. Explosions In The Sky - "The Wilderness"
5. Fat White Family - "Songs For Our Mothers"
6. Bracken - "High Passes"
7. Goat - "Requiem"
8. Dedekind Cut - "$uccessor"
9. Feels - "Feels"
10. Lambchop - "Flotus"
11. Dinosaur Jr. - "Give A Glimpse Of What Yer Not"
12. Underworld - "Barbara Barbara We Face A Shining Future"
13. Timon Sprinkle - "The Years Of Joy"
14. De La Soul - "And The Anonymous Nobody..."
15. Ty Segall - "Emotional Mugger" δε σε χάλασε ε;
16. Croatian Amor - "Love Means Taking Action"
17. Lucid Dreams - "Compulsion Songs"
18. Silver Apples - "Clinging To A Dream"
19. Tracy Bryant - "Subterranean" 
20. Bazooka - "Άχρηστη Γενιά"

20 December 2016

φανταδύο

 Δεν υπάρχουν καλές και κακές χρονιές στη μουσική, όποιος ψάχνει κάτι θα βρει. Εκτός αν το πάει με τη μόδα, οπότε θα φάει ό,τι  του σερβίρουν, μην αποφεύγοντας ενδεχομένως και μερικές φάβες. Στο φαντασμένιο μυαλό δεν υπήρχαν καλές και κακές χρονιές γενικότερα, αλλά τα τελευταία χρόνια ήταν ικανά να τον πείσουν για το αντίθετο. Το 2016 ήταν μια πούτσα ΝΑ αλλά το χειρότερο είναι πως κανένα πρακτορείο στοιχημάτων δεν δέχεται ποντάρισμα σε ένα καλύτερο 2017. Βέβαια, η αγάπη για τη μουσική δε σταματάει μαζί με παράπλευρες συνήθειες όπως η ανάγκη τακτοποίησης στο συνειδησιακό ράφι. Τι μαλακίες λες ρε Φαντασμένιο, γράψε απλά να καταλάβει ο κόσμος. Ε, θα πεθάνουμε όλοι, αλλά ως τότε θα ακούμε μουσική, γιατί έτσι μάθαμε, γιατί είναι βιολογική ανάγκη πια. 
Οι δίσκοι από το 12-3 θα μπορούσαν άνετα να έχουν διαφορετική σειρά, υπήρχαν στιγμές που παραλίγο να μπουν στο σημείο του εγκεφάλου που αποφασίζει για τις στιγμές που δεν θα ξεχαστούν ποτέ, όπως τελικά κατάφεραν οι Grumbling Fur και οι κύριοι που ακολουθούν αύριο. Ψυχεδελίζουσα ποπ από τον Eno των warm jets ως τους Mercury Rev του τελικά μακρινού χτες. Oκ, μη βαράτε ρε, το κείμενο είναι της κατηγορίας "πεζό ποίημα". Λοιπόν το 2016 τόσο ποπ μπορεί να πάει, με μελαγχολία και σκοτάδι, δεν χωράνε χα χα και χου χου χου.
Οι Alexander Tucker και Daniel O'Sullivan έγραψαν ένα δίσκο για τη σχέση τους, τη φιλία τους. Ω αγαπημένη αυτοαναφορικότητα να 'ξερες πόσο σε θέλει ο Φαντασμένιος -αχ να 'ξερες. Το fourfur είναι το τέταρτο fur δηλαδή ο τέταρτος δίσκος και έχει τέσσερα τραγούδια που άλλες μπάντες δεν τα γράφουν ούτε σε τέσσερις ζωές. Strange the days, Acid Ali Khan, Silent Plans/Black Egg και Perfect Reader. Όλα τα κοσμητικά επίθετα της γης αξίζουν οι μελωδίες, η ενορχήστρωση και οι φοβερές διφωνίες τους. Ρε μαλάκα Μήτσο είσαι να ξεκινήσουμε ένα Fight Club; Θα είμαι ο Ταηλερ και θα τα γαμήσουμε όλα ρε, θα εγκαθιδρύσουμε μια παγκόσμια χούντα ε. Αλλά επειδή θα είμαι ο Τάηλερ και θα  βάζω τους κανόνες λέω να διασκευάσουμε το κλασικό "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" με το  "σοκολάτες, μπάλα και φιλία". 
 

19 December 2016

φαντατρία

Στη θέση #3 της φανταλίστας βρίσκεται ο δεύτερος δίσκος των φίλων του Φαντασμένιου, Ice_eyes.  Λοιπόν για να μην έχουμε παρεξηγήσεις το δηλώνει από τώρα ο Φαντασμένιος,  το επόμενο τους, όποτε και όπως βγει, και ρέγκε να είναι θα το βάλει στη θέση τέσσερα. Αρκετά με το τρία. Πιο πάνω δεν τους βάζει για να μη δώσει δικαίωμα. Που σιγά, δικό του είναι το μπλογκ μπορεί και να τους βάλει, εδώ ο άλλος έκανε το ναι όχι, εδώ θα κολλήσουμε; Όχι. Λοιπόν στο τρία φέτος είναι το New Frame, τραβάτε κάνα ζόρι; Δηλαδή αν δεν το βάλει ο Φαντασμένιος το δισκάκι στη λίστα ποιος θα το βάλει ε; Ποιος; Ρητορικό είναι το ερώτημα, όσο βγάζουν δίσκους, κασέτες, cd, mp3 θα έχουν πάντα μια θέση στη Φανταλίστα γιατί έτσι. Ναι έτσι και σε όποιον αρέσει. Μήπως δεν έχει βύσμα στο p4k ο Frank Ocean; Τουλάχιστον εδώ είναι ξεκάθαρα τα πράγματα, δεν πουλάμε παραμύθι
Οι Ice_eyes συνεχίζουν παρά την αποχώρηση του Σπύρου, ο οποίος όμως δεν φεύγει και εξαφανίζεται, δεν θα μπορούσε και να το ήθελε, ας πούμε πως αλλάζει ρόλο και γίνεται ενδεχομένως ο Αλβέρτης των Ice_eyes. Το δισκάκι βγήκε στην αγγλική Seagrave, και αν ήταν κάνα άλλο συγκρότημα ακόμα θα μας τα πρήζανε τίποτα φαντασμένοι για διεθνή καριέρα και για μπαμ και μπουμ στο εξωτερικό. Η αλήθεια είναι πως αυτό που συνέβη είναι μια  φυσική/λογική εξέλιξη καθώς τόσο παγκόσμια πόσο μάλλον στην Ελλάδάρα η καλή ιντελεκτουέλ ηλεκτρονική μουσική αποτελεί υπόθεση λίγων ανθρώπων, οπότε είναι επόμενο να αναζητά ο ένας τον άλλο.

18 December 2016

φαντατέσσερα

Τα τελευταία χρόνια οι γίγαντες του post rock, Mogwai, GYBE κυκλοφόρησαν σπουδαίους δίσκους, που στέκονται με άνεση δίπλα στα αριστουργήματά τους, που όρισαν το είδος πριν από περίπου είκοσι χρόνια.  Φέτος είναι η σειρά των Explosions In The Sky και κάπως έτσι οι μόνοι που θα πάρουν απουσία από το πανηγύρι είναι οι Sigur ros. Έχει γράψει κάμποσες φορές ο Φαντασμένιος πόσο μαλακία είναι να ακούει κάποιος μουσική με τον ίδιο τρόπο που επιλέγει τι θα φορέσει, το οποίο και αυτό μαλακία είναι, δηλαδή μπορεί και να μην είναι αλλά αν ο Φαντασμένιος ήταν ο γιος του Θεού θα έλεγε στον γέρο να προσθέσει μια-δυο εντολές του τύπου "όχι στο μάρκετινγκ, όχι στη μόδα". Είναι κρίμα αυτός ο δίσκος να προσπεραστεί επειδή φέρει την ταμπέλα ποστ ροκ. Πρώτον γιατί ο ήχος τους σε καμία περίπτωση δεν αναπαράγει τα κλισέ που φέρνουν χασμουρητά στους πεφωτισμένους οξυδερκείς μουσικόφιλους και δεύτερον και κυριότερον, οι συνθέσεις τους είναι πραγματικά σπουδαίες, το δισκάκι ρέει και ρέει και τελικά χύνεται σαν δάκρυ από τα σπαρακτικά ριφς του λογικά ολ ταημ κλασικ Landing Cliffs.  Ακολουθεί το ημιτελές ποίημα "προφανώς"

Τα λάηκς δεν τα πολυκοιτάμε
μας λένε ντεμοντέ;
προφανώς και δεν εξηγούμε
Τίποτα δε χάθηκε ακόμα ντε
για λίγες στιγμές πώρωσης και συγκίνησης ζούμε
δεν σας λέμε τι να κάντε
μη μας λέτε τι να κάνουμε
τίποτα δε χάθηκε ακόμα
ενδεχομένως!