16 November 2017

δεν σας χάλασε | Godspeed You! Black Emperor 3/11 Festsaal Kreuzberg

Τα ακραία μουσικά φαινόμενα βρέθηκαν στο Βερολίνο για να παρακολουθήσουν ζωντανά τους Godspeed You! Black Emperor! Για να μη σας λείψει η ενημέρωση αγαπητές αναγνώστριες, ο Φαντασμένιος ταξίδεψε στο όχι και τόσο παγωμένο Βερολίνο -γαμώ την κλιματική αλλαγή μου αλλαγή μου γαμώ που τσάμπα αέριζα τα πουλόβερ- για να δει από κοντά το συγκρότημα που, παρότι έχει τα sold out στην Ελλάδα όπως ο Κεη ση Ρίβερς τον γαύρο, έχει κάνει κάμποσες τουρνέ χωρίς να περάσει από την πανέμορφη χώρα μας. Και όλα αυτά ενώ κουβαλάνε στις βαλίτσες τους έναν από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας τους και πόσο θα ήθελε ο Φαντασμένιος να δει τις φατσούλες σας όσο τρώτε στη μάπα όλα αυτα τα κλισέ, γιατί θέλετε να μάθετε πως είναι λαηβ οι Godspeed που εσείς έχετε να δείτε από τότε που ήταν κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ! ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΑΛΑΣΕ Ε;

Λοιπόν στο θέμα μας, πριν από μερικά χρόνια ο Φαντασμένιος εμφάνισε στο δεξί μάτι μια ξηροφθαλμία που τελικά οδήγησε σε έλκος του κερατοειδούς, το οποίο είναι σαν να σου σουβλίζει κάποιος το μάτι κάθε μισό λεπτό με τον πόνο να ακολουθεί περιοδικά σε τιμές επιπέδου 9/10. Η ξηροφθαλμία μπορεί να οφείλεται σε κάποιο σπάνιο αυτοάνοσο, αλλά σίγουρα στην όλη κατάσταση συνετέλεσε το γεγονός πως ο Φαντασμένιος είχε κλάψει μια φορά το 1988 γιατί η Μπριζ απέκλεισε τον Παναθηναϊκό και μια φορά το 2005 γιατί  κάποιος τον στεναχώρησε. Είναι σχεδόν σίγουρο πως ο Φαντασμένιος θα είχε γλιτώσει την εβδομάδα του πόνου αν μια φορά το χρόνο έβλεπε τους gy!be να παίζουν το Anthem For No State (Εδώ καλό είναι να πάρετε μια βαθιά ανάσα γιατί ακολουθεί πρόταση πιο μεγάλη και από τη μαλακία που δέρνει τον Αδωνι). Είναι το τραγούδι που έχει μέσα συμπυκνωμένα όλα τα στοιχεία που κάνουν τους gy!be σπουδαίους: ένα απίστευτο μορικονικό ριφ (που ξεπερνάει ακόμα και τον Μορικόνε- πράγμα που έχουν καταφέρει στο παρελθόν και οι Calexico με το glowing heart of the world), λευκό θόρυβο και φιντμπακ για κρίση πανικού, ξέσπασμα με ένταση να λαχταράς να βλέπεις μολότοφ να καίνε τις στάσεις στη Βασιλίσσης Σοφίας, και ξάφνου (τη χρονική στιγμή 12:24 περίπου) όλα αυτά να γυρίζουν και να βγαίνει το φως και τα βιολιά (βιολί στη συγκεκριμένη περίπτωση), όπου είναι σαν παίζει η μελωδικότερη μελωδία της ευτυχέστερης ευτυχίας, ενδεχομένως αυτό να είναι το μέρος που βγάζει η περίφημη ελπίδα (HOPE) των gy!be. Είναι και το τραγούδι που τελειώνει το δίσκο, θα μπορούσε να είναι το τέλος τους. Άλλωστε, είναι η πρώτη φορά που δεν παίζουν κανένα ακυκλοφόρητο τραγούδι. Στο Βερολίνο έπαιξαν το νέο δίσκο συν το EP Slow Riot for New Zero Kanada. 

Σε κάθε λαηβ των gy!be υπάρχει ένα σημείο που ο Φαντασμένιος βαριέται, αυτή τη φορά κοτζαμ moya το πήραν οι απόηχοι του luciferian και κάπως έτσι το δεύτερο έμοιαζε ολίγον υποτονικό. Και όλα αυτά ενώ τα db είναι τα περισσότερα που θυμάται ο Φάντα. Ο Φαντασμένιος τους είχε δει στην τελευταία συναυλία της πρώτης περιόδου το 2003, το 2010 στο κολαστήριο του Gagarin, οπότε ο μαγικός αριθμός είναι ο εφτά, και επειδή το 2018 θα είναι η καλύτερη χρονιά για τη μουσική (τουλάχιστον αυτής της δεκαετίας), ας μην αποκλειστεί το ενδεχόμενο να τους δούμε - όλοι μαζί αυτή τη φορά - σε περίπου εφτά μήνες.
 

08 November 2017

ακριβός λευκός θόρυβος για την ελιτ | Fratenity Of Sound 26&29/10

Λοιπόν για να μην έχουμε παρεξηγήσεις, το fantasmenios.blogspot.gr είναι ένα απλό blog και ο ταπεινός διαχειριστής αυτού (Φαντασμένιος) ουδέποτε έχει ζητήσει πρόσκληση για την κάλυψη κάποιου ηβεντ. Αν θέλετε μια πλήρη δημοσιογραφική κάλυψη του Fratenity of sound 2017 να πάτε αλλού και ο θεός βοηθός μαζί σας.
Καλό γούστο, αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις που είπε ο Φαντασμένιος όταν είδε το λαην απ του πρώτου Fratenity of sound και λεφτά υπάρχουν είναι οι αντίστοιχες όταν είδε τις τιμές. 96 ευρώ για ένα φεστιβαλ με μεγαλύτερο όνομα τον Thurston Moore σε μια περίοδο με πολλές συναυλίες, τον παναθηναϊκό να καταστρέφεται και αρκετό κόσμο να έχει κάνει ήδη τα κουμάντα του για το plissken είναι μια τιμή εκτός πραγματικότητας. Όχι μόνο ελληνικής αλλά και οποιασδήποτε πραγματικότητας. Έτσι το είδαν οι οργανωτές, έτσι το έκαναν οπότε και ο Φαντασμένιος δεν παραξενεύτηκε καθόλου που βρήκε τόσο εύκολα παρκινγκ έξω από το fuzz την τελευταία και λογικά πιο εμπορική μέρα.

Αφήνοντας στην άκρη τα λογιστικά το FOS κέρδισε σίγουρα μια θέση στη μνήμη του Φάντα μόνο και μόνο με την παρουσία των Puce Mary και Croatian Amor την πρώτη μέρα του φεστιβαλ. Η μουσική της μαντάμ Puce Mary είναι σαν να σου πατάει κάποιος το κεφάλι με την αρβύλα και ταυτόχρονα να σου κάνει στοματικό έρωτα. Του Croatian Amor είναι σαν να σου πάτάει κάποιος το κεφάλι με απλό μποτάκι αλλά που και που σου σκάει το γαμάτο ναρκωτικό που έχει όμως δράση 2-3 λεπτά. Χίλια συγγνώμη για τις τραγικές περιγραφές αλλά πόσες φορές να γράψει κάποιος τις λέξεις απόκοσμο, σκοτεινό, συμβαίνει τώρα, αντεργκράουντ κλπ
 
Στα του Thurston Moore θα μπορούσε ο Φάντα να αντιγράψει τούτο εδώ και να μη πάρετε χαμπάρι. Η βασική διαφορά του λαηβ ήταν πως αυτή τη φορά αντί για usb ο Moore είχε κρεμασμένο έναν σταυρό. Δεν υπάρχει αμφιβολία επί τούτου, ήταν ένας σταυρός χριστιανικός κομπλέ. Ούτε πένα για την κιθάρα ήταν, ούτε θήκη με τη στάχτη του Adam Yauch. Να είναι απλή μόδα; Να είναι θέση κατά των φανατικών του Ισλάμ ή μπας και του πρήξανε τόσο τα αρχίδια οι Callas που σκέφτηκε να κερδίσει λίγη ηρεμία όσο θα ψάχνουν τα βαφτιστικά τους.
 
Με αυτά και αυτά παραλίγο να έρθουν τα Χριστούγεννα για να βγει στη σκηνή ο Ben Frost, ο οποίος κουβαλάει πολύ καλό νέο δίσκο, πολλά υποσχόμενο σκηνικό και φυσικά τον πρόσφατο χαμό πριν από δυο χρόνια. Αγκενστ ολ οντς και τεχνικών προβλημάτων ο Ben Frost απλά κατάφερε να κλείσει αξιοπρεπώς το φεστιβαλ χωρίς να δώσει ωστόσο το παραμικρό δικαίωμα για κακή κριτική. Έτσι είναι οι ιδιοφυΐες αλλά μήπως να φοράγανε και κάνα σταυρό καλού κακού;

Το μόνο καλό με την ελληνικότατη τήρηση του χρονοδιαγράμματος είναι πως ο Φαντασμένιος είδε τους Zonal. Οι διάολοι του λευκού θορύβου και των σκοτεινών μπιτς, όπα άκυρο θα το πάει πιο δημιουργικά ο Φαντασμένιος, ούτε νεημ ντροπινγκ θα κάνει παρότι του ήρθαν οι  fuck buttons στο μυαλό. Οι Zonal ήταν σαν να είσαι μια μπότα που έχει πάρει ναρκωτικά και πατάει τον σταυρό του Moore στο κεφάλι του μαλάκα που έχει πάει σε ένα τέτοιο φεστιβάλ και κορόιδευε τους My Bloody Valentine. 
 

26 October 2017

μετά-βαρεμάρα

Να ξέρετε πως διαβάζετε το blog με τα λιγότερα τατουάζ. Και να θυμάστε μόνο δυο λέξεις. Νότιο Λονδίνο. Εκεί είναι η φάση και όχι στο δίσκο της Courtney Barnett και του Kurt Vile που τη μια φορά που πήγε να τον ακούσει ο Φάντα σκέφτηκε πως είναι πιο χάλια και από τη σχέση του Cobain με την Love. Βασικά δεν είναι χάλια, σκέτα βαρετό είναι, απλά ήθελε ο Φάντα να κάνει το ξυπνακίστικο του αλλά δεν του έβγαινε κάτι με τη λέξη βαρετό, αλλά το πιάσατε το αστείο γελάσατε ή και δε γελάσατε γιατί λογικά τα σάητ που αποθεώνουν το δισκάκι όλο και κάτι θα γράφουν για το συνειρμικό της λεζάντας. Ο Φάντασμένιος σε γενικές γραμμές βαριέται και δεν διαβάζει τίποτα, αλλά για να σας αρέσει εσάς ε κάπου θα το διαβάσατε. Εντάξει περί ορέξεως ο καθένας ας ακούει ό,τι θέλει, εκτός φυσικά από τους pixies που είναι προαπαιτούμενο. Δηλαδή ο Φαντασμένιος που δεν μάσησε μπρος στη φυσικοχημεία ΙΙΙ και σε 3ώρο μίτινγκ με την προϊσταμένη του, σηκώνει τα χέρια ψηλά όταν κάποιος του λέει πως δεν του αρέσουν οι Pixies. Επίσης αν και δεν έχουν σχέση με τους Pixies εξαιρετικές είναι οι Madonnatron. Μπαντ μεητς των Fat White Family, με έδρα το νοτιοανατολικό Λονδίνο κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο που αντί κριτικής ο Φαντασμένιος θα σας παρακαλέσει να κοιτάξετε προσεκτικά για δέκα δευτερόλεπτα το εξώφυλλο και μετά να διαβάστε τους τίτλους των τραγουδιών:

Headless Children
Sangue Neuf
Tron
Be My Bitch
Glenn Closer
Violent Denial
Mother's Funeral
Bad Woman
Wedding Song   
Cat Lady
Situations

25 October 2017

βαρεμάρα


Διάβαζε κάπου ο Φαντασμένιος κάποιον που διάβασε κάπου πως μετά τα 35 χάνεις την όρεξη για νέα μουσική. Πριν κάνα μήνα είχε διαβάσει κάπου πως δεν κυκλοφορεί πια καλή μουσική. Πφ. Βαριέται και να κράξει ο Φαντασμένιος, το πιάσατε το νόημα ε. Μπράβο σας. Λοιπόν τώρα θα σας σκάσει ο Φάντα τις λέξεις κλειδιά. Νότιο Λονδίνο. Εκεί είναι η φάση, και επειδή μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις και καθότι βαριέται ο Φάντα, πάρτε μάτι το παιδί της φωτογραφίας. Αυτός είναι. Είναι ο κιθαρίστας των fat white family - που παρεμπιπτόντως  το 2018 θα βγάλουν το δίσκο του αιώνα - που μαζί με έναν από τους Childhood γράφουν μουσική ως Insecure Men. Το πρώτο τραγούδι που κυκλοφόρησαν είναι άνετα το καλύτερο τραγούδι της χρονιάς, ίσως και της δεκαετίας οπότε μόνο υπερβολικός δεν είναι ο Φαντασμένιος που περιμένει τον πρώτο του δίσκο όπως  ο Κνίτης τον Βασίλη, ο ασπροπαντελονάτος τον Ρέμο, ο Παπακαλιάτης όλοι εσείς οι μαλάκες τους radiohead.
 

02 October 2017

acid mothers temple and the ωνασουγαμήσω στο fuzz (23/09)

 
Θα μπορούσε ετούτο το ποστ να έχει ως βασικό θέμα τη μαλακία που σας δέρνει και πήγατε και γεμίσατε τα μπουζούκια για να δείτε τον Jaar, αφήνοντας κοτζαμ Acid Mothers Temple με τους 300 του αηντααααα. Όχι μωρέ, ούτε καν, μια χαρά είναι ο Jaar, εσείς όμως είστε πολύ μαλάκες, μαλάκες με κεφαλαία γράμματα. Άντε είχε καύσωνα, έπαιζε παντού και πάντα, πώς να τον αποφύγεις, άντε να το δεχτεί ο Φάντα να πάτε μια φορά στον Φοίβο. Αλλά στον Kiwanuka ρε; Δηλαδή ακούσατε το δίσκο του σας άρεσε και θέλατε να πάτε στο λαηβ; Τι σκατά έχετε πάθει ρε; Ναι η κρίση, μεγάλο γαμήσι σίγουρα, αλλά όχι και στον Κιβανούκα ρε, δηλαδή εκεί είναι μόνο για να περνάς απέξω με τη μύτη στο θεό και να χώνεις τα καυστικότερα στους μαλάκες που πλήρωσαν εισιτήριο. Πρώτα τα βάλατε με τη γλουτένη, τώρα σας φταίει η αδρεναλίνη. Τι έχετε πάθει μωρέ; 
Τι λέγαμε; Α, οι γιαπωνέζοι έπαιξαν για πλάκα σε όλους τους τόνους της ψυχεδέλειας, άφησαν απέξω μόνο τα οριεντάλ τους. Τι κρίμα που δεν το έχει με τα ναρκωτικά ο Φαντασμένιος και πάει χαμένος ο χαμός από το μπάσο και τα ντραμς, ή μήπως, ρε μπας και, ρε μπας και έχει κάτι μέσα το ποτό; Νιώθει να φεύγει ο Φαντασμένιος, νιώθει να του φεύγει το μυαλό και από κοντά φοβάται μη του φύγει και το αφτί γιατί ο γεροτρελογιαπωνέζος δεν τα τσιγκουνεύεται τα ντεσιμπέλ. Δεν είναι απλά πράγματα αυτά, δεν είναι η συναυλία των Acid Mothers Temples And The Melting Paraiso UFO σαν να πηγαίνεις για καφέ ή σαν να βγάζεις το σκύλο βόλτα ή σαν να πίνεις ένα ποτήρι νερό ή σαν να πηγαίνεις στο λαηβ του Κιβανουκα. Αηντααααααααα

17 September 2017

shoegaze will never die, but you will | slowdive fuzz 09/09/17

Διάβαζε ένα άρθρο ο Φαντασμένιος το οποίο έλεγε πως όσοι ανατριχιάζουν εξαιτίας της μουσικής διαφέρουν εγκεφαλικά από αυτούς που δεν παίρνουν χαμπάρι. Η διαφορετική δομή εγκεφάλου έχει ως αποτέλεσμα να νιώθουν τα συναισθήματα με μεγαλύτερη ένταση. Δυο μέρες πριν τη συναυλία των Slowdive στο fuzz ο Φαντασμένιος έριξε μια ματιά στα setlist που παίζουν και του σηκώθηκε ό,τι σηκώνεται. Μια ανατριχίλα να. Βασικά ήταν τόσο ονειρεμένο το setlist που και ο ίδιος να το έκανε δεν θα το πετύχαινε έτσι. Αν είχε και δεύτερο encore με το Falling Ashes, θα ήταν ένα καλό βράδυ για να πει κάποιος αντίο από αυτό τον γαμημένο κόσμο. Με την καλή έννοια και όχι με αυτή της απόδρασης όπως θα λογιζόταν αν για παράδειγμα βουτούσε κάποιος από την γαμημένη ταράτσα του Φοίβου.
Και μόνο αυτό αρκεί για να καταλάβει κάποιος τι ήταν η συναυλία των slowdive. Εναλλακτικά θα μπορούσε ο Φάντα απλά να γράψει το setlist συνοδευόμενο με τη σημείωση πως όποιος πιστεύει πως το 4ο δισκάκι τους δεν είναι το καλύτερο να πάει σε γιατρό να δει τον εγκέφαλο του μπας και του τον εφτιάξουνε διότι προφανώς είναι από τους ελαττωματικούς που δεν τους σηκώνεται η τρίχα. Σε κάθε περίπτωση η εμφάνιση τους είχε μια φοβερή ροή καθώς οι νέες συνθέσεις έδεναν αρμονικά με τις παλιές. Αν είχαν εκτελέσει πιο ζωηρά τα πρώτα τραγούδια του set και ιδιαίτερα το εναρκτήριο slomo θα ήταν πολύ πιθανό ο Φαντασμένιος να έμπαινε σε διάσταση εξωπραγματικών εμπειριών τύπου mbv.
Οι Slowdive δικαίως δικαιώνονται παίζοντας αγνό παρθένο shoegaze (είναι και από τους ελάχιστους της σκηνής που δέχονται και χρησιμοποιούν τον όρο). Από κάτω όπως είναι λογικό θα χρειαζόταν ο υπερυπολογιστής της NASA για να μετρήσει τα ένσημα αν και ο Φαντασμένιος παρατήρησε κάμποσους που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν αποφάσιζαν οι Slowdive να πέσουν σε λήθαργο. Ανεξαρτήτου ηλικίας ήταν φανερό πως οι εγκέφαλοι που ένιωθαν ήταν περισσότεροι των απλών.
Πριν από δύο χρόνια και μία μέρα ο Θάνος Ανεστόπουλος έλεγε από τη σκηνή της τεχνόπολης "ζούμε όση ζωή θελήσουμε να ζήσουμε". Στα τελευταία 40 δευτερόλεπτα του When The Sun Hits ή τις στιγμές μετά από κάθε κλιμάκωση στο Golden Hair ή σε ολόκληρο το 40 days ο Φαντασμένιος έζησε τη ζωή που θέλησε να ζήσει. Και μπορεί ο Φαντασμένιος να μην είναι των ενεργειών, των τσάκρων και λοιπών μάμπο-τζάμπο, αλλά άντε τώρα να μη σου μπουν ιδέες όταν συμπίπτουν ημερολογιακά τόσο σημαδιακές/κομβικές βραδιές.

09 September 2017

το καλοκαίρι του Φαντασμένιου | Saristra 2017

Είναι κάμποσα χρόνια που γίνονται αυτά τα καλοκαιρινά indie φεστιβαλ στα νησιά αλλά ο Φαντασμένιος δεν είχε την τύχη να βρεθεί σε κάποιο. Να είναι καλά όμως ο κομμένος χιαστός και έχετε την χαρά να διαβάζετε ποστ για το Saristra 2017! Τυχερούληδες.
Το φετινό φεστιβάλ ήταν ιδιαίτερο, καθώς το line-up ήταν σχεδόν ονειρικό. Ονειρικό για στρυφνούς τύπους σαν τον Φαντασμένιο που θέλουν την άνεση τους και δεν καταδέχονται να σπρώχνονται για ένα ποτό με νεαρούς που έχουν καπνογόνο στην κωλότσεπη και περιμένουν να ακούσουν το κλαρίνο να βαράει μαζί με την κιθάρα για να ανεμίσουν το πλαστικό μπουκαλάκι με το τσίπουρο. Η απουσία κάποιου εμπορικού ονόματος είχε ως αποτέλεσμα να μην έχει πολύ κόσμο και να ακούγονται ατάκες "πάμε στο πανηγύρι στα Τσουτσουνάτα, δεν τραβάει εδώ". Ναι, είναι ένα ακόμα ελιτίστικο παραλήρημα του Φαντασμένιου.  Το μπλογκ ετούτο είναι δέκα ετών, οπότε και 20 χρονών να το ξεκίνησε ο Φάντα είναι σίγουρο πως δύσκολα του κολλάς δίπλα τη λέξη νέος. Ως σοφός πια μπλογκερ δεν θα γκρινιάξει για την κοινωνικοπολιτικοπολιτισμική κατάσταση του τόπου- είναι πια στο στάδιο της αποδοχής- έτσι είναι και έτσι θα παραμείνει για όσο ζει. 
Μόνοι μας τα λέμε, μόνοι μας τα ακούμε, μόνοι μας τα νιώθουμε σε ένα φεστιβάλ που έπαιξε το καλύτερο συγκρότημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, οι Bedouin. Στη λαηβ τους εμφάνιση  έριξαν τροχιοδεικτικές που φαίνεται να δικαιώνουν τον Φαντασμένιο που περιμένει από αυτούς τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς. Καλύτερος; Ε θα είναι ο δίσκος που θα βαράει όπως πρέπει. Τι όπως πρέπει; Ε θα είναι το μουσικό ντεπόν για τον πονοκέφαλο από τις δεσμεύσεις για 500 χρόνια πλεόνασμα.
Μια χαρά ήταν και η εμφάνιση του Prins Obi and the hair Warriors, για όποιον δεν έχει δει τους Baby Guru. Βασικά μια χαρά ήταν και για όσους έχουν δει τους Baby Guru ωστόσο είναι δύσκολο (αν και σούπερ άδικο για τον Obi) να μη γίνει η σχετική σύγκριση. Ενδεχομένως η παραπάνω πρόταση να είναι για τον πούτσο, αντιθέτως δώστε βάση στην επόμενη. Ο Prins Obi είναι τόσο ευφυής που αξίζει να τον παρακολουθεί κανείς όπως και να παίζει, ό,τι και να παίξει.
Τα ίδια ισχύουν και για τον λάρυγγα που έπαιξε με σπασμένο πόδι. Και μόνο αυτό αρκεί. Ο larry gus με σπασμένο πόδι, τι άλλο να ζητήσει κανείς; Εκπληκτικός για ακόμη μια φορά, δικαιώνει τον Φαντασμένιο που τον θεωρεί έναν από τους σπουδαιότερους Έλληνες του 21ου αιώνα. Βασικά τον σπουδαιότερο. Πολυεπίπεδος πανικός σε ένα εγκαταλελειμμένο χωριό στην Κεφαλλονιά.
Πάντως η καλύτερη εμφάνιση ήταν μάλλον αυτή των Victim of Society σε φάση τα όμορφα χωριά όμορφα κουφαίνονται. Κάπως αποπροσανατολιστικό υφολογικά ήταν το encore τζαμάρισμα με τους Prins Obi & The Dream Warriors στη διασκευή του Sister Ray, αλλά μπρος στους velvets να πάει να γαμηθεί το ύφος. Το 90% των παρευρισκόμενων θα έδιναν τουλάχιστον ένα νεφρό τους για να ζούσαν ένα λαηβ των Velvets σοδειάς 1969.
Το βραβείο ευχάριστης έκπληξης παίρνει ο Montero (Ariel Pink των φτωχών).
Το φεστιβάλ έκλεισε ιδανικά με τον προστατευόμενο των mogwai, κυρ Pye Corner Audio. Μια πολυτέλεια* για την ελληνική αλτερνατίβα καθώς ο κυρ Technician είναι σίγουρα στη λίστα των δέκα καλύτερων της ηλεκτρονικής μουσικής.

*μαζί με την εμφάνιση των fat white family με ντάλα ήλιο στο rockwave