11 December 2017

φανταδέκα

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε στα πλαίσια της blogovision2017 την οποία μπορείτε να παρακολουθείτε από εδώ.
Στο #10 της φανταλίστας είναι ένας δίσκος της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής. Και πως να περιγράψει τώρα ο Φαντασμένιος ένα δίσκο με αυτή την ταμπέλα; 
Είναι πιο πολύ αντουπ αντουπ αντουπ και λίγο τσικ τσικ τσικ και δεν έχει σχεδόν καθόλου φςςςςςς κςςςςς και ντιν ντιν ντιν. Είναι σίγουρα γοργό και επιθετικό οπότε ψάχνετε για βιογραφικό με προϋπηρεσία  στα χαρντκορ και τα πανκ. Είναι σαν να είσαι στη ζούγκλα και να σε κυνηγάει ένας πεινασμένος ιαγουάρος ενώ γύρω γύρω ουρλιάζουν μανιασμένες νυχτερίδες και αιμοβόροι γλάροι. Αντί για το φως του ηλίου παίζουν τρελά φωτορυθμικά, χαμός, παρανοϊκά πράγματα. Είναι σαν ένα σκοτεινό δημιούργημα επιστημονικής φαντασίας τοποθετημένο στο νότιο ημισφαίριο, περασμένο βέβαια από ένα μεσογειακό φίλτρο, καθότι ο ρηβιουερ Φαντασμένιος είναι από τον Νομό Ιωαννίνων και οι ίδιοι οι καλλιτέχνες από την Ιταλία. Λογικά όσοι το βρήκαν θα έχουν φρίξει με τις περισσότερες επιλογές για τη φανταλίστα. 
 

10 December 2017

φανταέντεκα

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε συνέχεια με το έντεκα που είναι σκέτη απόλαυση. Θα διαβάσετε το ποστ ήρεμα και ωραία και στο τέλος θα καταλάβετε ποιο είναι το δισκάκι. Οπότε μην έχετε άγχος και μη βρίζεται τον Φαντασμένιο. Λέξη κλειδί η αυτοαναφορικότητα, που πολλοί καταδικάζουν, χωρίς να καταλαβαίνουν πως είναι το μέσο για τα πιο αυθεντικά έργα. Επίσης η φωτογραφία έχει τίτλο "θέα στο ΚΑΤ" και τη βάζει ο Μένιος μπας και διαβάζει κάνας καλλιτέχνης που ψάχνει για έμπνευση.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα συγκρότημα που μοιάζει να αγκομαχά για να κυκλοφορήσει έναν κανονικό δίσκο με 13 τραγούδια αλλά όταν μπει σε φάση κονσεπτ δεν μαζεύεται με τίποτα. Ο ορισμός της indie pop, φτιαγμένο να το βάζεις και να παίζει με τις ώρες (Κυριακές κατά προτίμηση). Αν δεν το έχετε βρει ακόμα κλείστε την καρτέλα κάντε κληαρ χίστορι και μην τολμήσετε να ξαναδιαβάσετε Φαντασμένιο. Τα αγαπημένα τραγούδια του Φαντασμένιου είναι το  2, 10, 11, 14 και 43. 


09 December 2017

φανταδώδεκα

 Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε και τα πράγματα σοβαρεύουν διότι αν ως εδώ η λίστα έχει τέτοιες δισκάρες (άλλη κουβέντα το ότι δεν τις ξέρετε) φανταστείτε αυτές που είναι από πάνω τους. Ειδικά το σημερινό, μόνο να το φανταστείτε μπορείτε, διότι είναι μάλλον απίθανο να το ανακαλύψετε. Δε φταίτε εσείς που δε θα το βρείτε, ίσως να φταίτε λίγο που δεν το ξέρετε καν. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχετε μπλέξει με τον μαλάκα τον Φαντασμένιο και δε θα το μάθετε ποτέ. Για τυπικούς και μόνο λόγους λοιπόν ας πέσει η περιγραφή.
Αυτός ο δίσκος εντάσσεται στο κίνημα της σωστής (κατά Φαντασμένιο) ψυχεδελικής μουσικής του 21ου αιώνα. Κίνημα που τα τελευταία χρόνια μας έχει χαρίσει δισκάρες όπως το Currents των Tame Impala και το Oracular Spectacular των MGMT το οποίο ο μέγας αινιγματικός μπλογκερ το κατάλαβε ένα χρόνο από την κυκλοφορία. Έτσι για να ξέρετε ποιον διαβάζετε. Βέβαια είδαμε και αυτούς που διαβάζει όλος ο κόσμος. Σε καμία λίστα τα παιδιά της δωδέκατης θέσης. Και -αν είναι ποτέ δυνατόν- δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά για αυτούς στο p4k. Τι ζούμε. Κανονικά το p4k θα έπρεπε να γράφει ένα άρθρο την ώρα για δαύτους αλλά τι να μας πει και το p4k που όταν ο Φαντασμένιος έγραφε για τους King Gizzard το 2015 αυτοί λανσάρανε φρεσκάδα με τον Father John Misty. Ήμαρτον, δεν σας αξίζει κανένας Φαντασμένιος.
Για το δισκάκι που είναι στο δώδεκα της φανταλίστας ταιριάζει τέλεια η φράση "να τρώει ο μαθητής και του δασκάλου να μη δίνει". Το γράφει αυτό ο Φαντασμένιος για να μη νομίζει κανείς πως το ποστ είναι για τους Flaming Lips. Μια κάποια σχέση την έχει, αλλά αν το βρείτε θα καταλάβετε πως τους πατάει κάτω. Η γαμάτη φωτογραφία είναι του Μένιου και θα μπορούσε να είναι κάπου στο εσώφυλλο του δίσκου. 

08 December 2017

φανταδεκατρία

 Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε και παίζει να μην καταλαβαίνει κανείς τίποτα, και ο Φαντασμένιος στην κοσμάρα του να λέει "με νοιάζει;"

Το 13 της φανταλίστας έχει βαριά παράδοση. Έτσι  χωρίς πολύ σκέψη, ο Φαντασμένιος θυμάται πως σε αυτή τη θέση το 2015 είχε τον larry gus που κανονικά ήταν για νούμερο ένα και το 2008 ήταν οι Mogwai με τη δισκάρα the hawk is howling. Είναι δυνατόν; Έτσι και φέτος συντελείται ακόμα μια μεγάλη αδικία με την κυκλοφορία του αυτουνού που αν η φανταλίστα γινόταν με βάση τις φορές που έχει ακούσει τους δίσκους ο Φαντασμένιος θα ήταν άνετα στην πεντάδα. Και αν το αυτό του αυτουνού ήταν στο πέντε λογικά σήμερα θα ψάχνατε να βρείτε το I used to Spend So Much Time Alone των Chastity Belt. Εντάξει παίζει και να μην ψάχνατε αλλά σε κάθε περίπτωση θα έπαιζε ποστακι για τη νοσταλγία των 90s με την καλή έννοια, τα φοβερά ριφ και πως αν γινόταν η λίστα με βάση τα τρία πρώτα τραγούδια κάθε δίσκου οι Chastity Belt δεν θα ήταν στο 13 αλλά στο 4. Με τα αν όμως δεν κάνουμε δουλειά, τα γραπτά μένουν και στη φανταλίστα βρέθηκε τελικά ο δίσκος του αυτκουνού. Ένας δίσκος που διακατέχεται από μια λεπτότητα, μια εσωτερική κάπως ομορφιά, μια ροή, που είναι και αυτή όμορφη, γενικά μετά την 3η ακρόαση η λέξη όμορφο και τα παράγωγα τους καταλαμβάνουν το χώρο. Εντάξει είναι παρασκευή πρωί, είναι το δεκατρία και για να συνεχίζετε να διαβάζετε αυτή την τραγική σειρά ποστ λογικά είστε οι δυο αργόσχολοι που διαβάζουν το μπλογκ όλο το χρόνο άρα το έχετε βρει και τώρα όλο αυτό το πράγμα είναι εξαιρετικά άβολο, νιώθει κάπως σκατά ο Φαντασμένιος, και το 2017 αυτό έπαιξε κάμποσες φορές. Ε σε τέτοιες περιπτώσεις το συγκεκριμένο δισκάκι λειτουργούσε αρκούντως εκτονωτικά παυλα χαλαρωτικά. Καλό ή κακό την έκανε τη δουλειά του.

07 December 2017

φανταδεκατέσσερα

 Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε και καλό είναι να είστε ψύχραιμοι, να σκέφτεστε καθαρά, να διώχνετε το άγχος. Είναι εύκολο το 14, θα το βρείτε, είναι στα sos.
Αυτός εδώ είναι σεσημασμένιος στα ακραία μουσικά φαινόμενα με αρκετές παρουσίες σε φανταλίστες. Ολίγον λοξός και αλλοπρόσαλλος ε πως να μην τον αγαπήσει (σχεδόν) ο Φαντασμένιος. Το βασικό του πλεονέκτημα είναι οι βασικές ιδέες. Ο Φαντασμένιος δεν είναι σίγουρος αν τις κλέβει από κάπου ή αν είναι μια υποτιμημένη ιδιοφυΐα. Όχι πως ντρέπεται να πει από που κλέβει, ειδικά στο φετινό δίσκο σχεδόν το τερματίζει σε τέτοιο βαθμό που βάζει σε σκέψεις τον Φάντα μήπως πρόκειται για mind games. Έχει λοιπόν φοβερές ιδέες που αναλόγως τις γαμάει. Και όσο περισσότερο τις γαμάει τόσο καλύτερα για τον Φαντασμένιο ο οποίος ως  shoegazer έχει μάθει μια ζωή να ψάχνει για ομορφιές μέσα σε τόνους θορύβου. Προσοχή, μην αφαιρείστε, δεν είναι shoegaze ο δίσκος, εδώ η βρομιές είναι lo-fi αλά χαλασμένο κασετόφωνο. Υφολογικά είναι σαν να του είπαν πως έχει 6 μήνες ζωής και αυτός αντί να πέσει σε κατάθλιψη σχεδόν το διασκεδάζει, σαρκάζεται και κυρίως ονειροπολεί.

06 December 2017

φανταδεκαπέντε

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε και πόσο θα ήθελε ο Φαντασμένιος σήμερα να καταλάβετε ούτε καν μπορείτε να το φανταστείτε.
Στο νούμερο 15 ο τρίτος δίσκος των ας τους λέμε Αντώνης. Κανονικά ο δίσκος ήταν για το σημαδιακό 13 αλλά έχασαν δυο θέσεις γιατί έχουν μακράν το χειρότερο εξώφυλλο της φανταλίστας. Βέβαια αυτό δεν είναι το μόνο κακό, καθώς αν τα ακραία μουσικά φαινόμενα ήταν συγκρότημα τότε θα ήταν οι Αντώνης. Μια μπάντα παύλα φάρσα που χρειάστηκε κάμποσα χρόνια για να κυκλοφορήσει έναν αξιοπρεπή δίσκο. Ο ήχος των Αντώνης είναι ένα κράμα indie κιθαριστικών 90s επιρροών. Βασικά η λέξη επιρροές είναι παραπλανητική εδώ, καθώς μάλλον μιλάμε για μεγάλα κολλήματα. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που οι Αντώνης μοιάζουν με τον αφρό μια μπύρας που η μαγιά της έχει όλους τους μύκητες από My Bloody Valentanius ως Yo La Tengius.  Το αποτέλεσμα φυσικά είναι μπαναλ, παρωχημένο, σε σημείο που ούτε οι φίλοι τους (που λογικά δεν έχουν) δεν θα τους βάλουν στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς. Υπάρχει και ένα τραγούδι για το αγαπημένο τους μουσικό γκάτζετ. Δηλαδή είναι και αυτοαναφορικοί, ρε μπας και οι Αντώνης είναι πράγματι το συγκρότημα του Φαντασμένιου;

05 December 2017

φανταδεκάξι

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε και τα ακραία μουσικά φαινόμενα και ο Φαντασμένιος καταδικάζουν τα γκιλτι πλεζουρς από όπου και αν προέρχονται. Και τι σκατά ακραία μουσικά θα ήταν αυτά αν υπήρχαν όρια ε; 
Σήμερα είναι μια ιστορική μέρα για το μπλογκ διότι στη Φανταλίστα μπαίνει ένας δίσκος που τοποθετείται στα άκρα των ακραίων μουσικών φαινόμενων. Ενδεχομένως διαβάζετε για τον πιο φλώρικο δίσκο που έχει ασχοληθεί ο Φαντασμένιος τα τελευταία έντεκα χρόνια. Ένας δίσκος λιστάτος, εντελώς 2017, από αυτούς που συνήθως ο Φαντασμένιος κατακεραυνώνει ως ακίνδυνους χιπι χιπι. Σαν τα παιδάκια που ενώ τους χτυπά το ρεύμα συνεχίζουν να παίζουν με την πρίζα έτσι και ο Φαντασμένιος άκουγε αυτό το δίσκο ενώ δεν έπρεπε. Μέχρι που το πήρε απόφαση, δε γαμιέται, και παραδόθηκε χωρίς να σκέφτεται τι θα πει ο κόσμος. Το καλύτερο τραγούδι του δίσκου είναι μια μουσική αναπνοή 37 δευτερολέπτων με μια απίστευτη φωνούλα. Γενικά είναι τόσο παραμυθένιος αυτός ο δίσκος που αν δεν είχαμε στην πλάτη 45 μνημόνια, την Πανάθα να αργοπεθαίνει και σε περιπέτειες τον Φαντασμένιο πρόσθιο χιαστό ενδεχομένως αυτός να ήταν και ο δίσκος της χρονιάς.